Troskę o kwiaty przy bocznych ołtarzach czy figurze Piety i naszego Papieża też wytrwale zapewnia jedno z parafialnych małżeństw. To bardzo cieszy i jest zarazem świadectwem życia sprawami parafii. Do grona zatroskanych o naszą wspólnotę zaliczamy też serwisanta kotłów gazowych, który od kilku lat dokonuje przeglądu tych urządzeń w naszej parafii. W samym kościele znajdują się dwa i jeden w plebanii. Większy odpowiada za ogrzewanie podłogowe pod ławkami kościoła, zaś mniejszy dostarcza ciepło do kaplicy dolnej, kawiarenki oraz zakrystii i zakrystii ministranckiej. W miniony wtorek wspominany pan rozebrał i przeczyścił wszystkie te kotły. Zajęło mu to połowę dnia i cały wieczór. Po całym roku zebrało się w nich jednak trochę urobku, którego należało się pozbyć i dokładnie przeczyścić urządzenia, przygotowując je do pracy w kolejnym sezonie grzewczym.

   Wszystkim naszym dobroczyńcom, którzy na rozmaitych odcinkach życia koniecznego przecież zakresu materialnego wspierają nas nieustannie wyrażamy ogromną wdzięczność i polecamy ich Panu Bogu w modlitwach, a zwłaszcza podczas coniedzielnej sumy parafialnej. To tam wszystkie ich dokonania dołączają do całej plejady innych dobrodziejów, którzy poprzez szeroko rozumiane wsparcie materialne i duchowe zaangażowanie wyrażają Panu Bogu swoją miłość. Zaliczają się do nich wszyscy członkowie licznych grup parafialnych, do których dołączyły ostatnio również i Siostry Dominikanki, sprawując pieczę nad reaktywowanym Klubem Seniora. Przy okazji wspomnieć warto o bardzo nietypowej Grupie Św. Krzysztofa, tworzonej przez pięciu kierowców i jedną panią - ich szefową, dyspozytorkę tzw. Moherobusa, którym dowożone są w dni powszednie osoby pragnące uczestniczyć w wieczornej Eucharystii, a brak już sił albo zdrowia by samodzielnie dołączyć do uczestników tych Mszy św. Ostatnio jednemu z panów kierowców doszedł kolejny obowiązek, mianowicie we środę po przywie-zieniu chętnych na wieczór do kościoła, rozwozi uczestników Klubu Seniora do domów. Gdyby do Krzysztofowych panów ktoś jeszcze chciał dołączyć, to można by i w soboty (a może i w niedziele) dowozić tych, którzy mają problem a z drugiej strony wielkie pragnienie dotarcia do kościoła...

   Nie ma wątpliwości, że wiele jeszcze przed nami. Na pewno będziemy się jeszcze rozwijać, a Pan Bóg poda kierunek. Obyśmy tylko nie zamykali się na Jego propozycje. A wszystko po to, by chwała Boża rosła, my zaś sami, byśmy doświadczali ogromnej satysfakcji i niekłamanej radości z faktu, że stanowimy prawdziwą rodzinę zatroskanych o siebie wzajemnie dzieci Bożych.

   Można by tu zacytować powiedzenie mojego śp. taty: Za otrzymane łaski serdecznie dziękuję, o ciąg dalszy proszę.