Tak można by określić zestaw osób powołanych przez Pana Boga, ukazanych w dzisiejszych czytaniach. Niewątpliwie wszyscy wielcy, a uzbrojeni w pokorę - choć nie wszyscy od razu. Izajasz miał do odegrania bardzo ważną rolę: naród, który za długich rządów Ozjasza wracał właśnie do dawnej świetności, nabierając pewności siebie, a przy tym buty, charakterystycznej dla społeczeństwa dobrobytu, odchodził coraz śmielej od swego Pana. Miał prze-mawiać do tego ludu zbuntowanego. Na szczęście był dobrze urodzony, świetnie wykształcony, inteligentny, odważny i stanowczy. To dawało mu szansę wysłuchania ze strony rodaków. Nie to jednak było jego największym atutem. Z dzisiejszego czytania wynika, że umiał zachować pokorę wobec Boga i gotowość do pełnienia Jego woli.

   Temu wzorcowi odpowiada nowotestamentalny św. Paweł, choć ten wiele czasu potrzebował, by osiągnąć pokorę. Gdy ją jednak zdobył i wiele zdziałał, dopiero mógł powiedzieć o sobie, że jest płodem poronionym.

   Św. Piotr z pewnością był hardy. Widać to jeszcze, gdy tłumy cisną się do Jezusa, a on w tym czasie, zupełnie Nim nie zainteresowany, po prostu płucze sieci w łodzi... Dopiero zauważenie go przez Mistrza i cudowny połów, pozwoliły mu wyartykułować: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny. To kolejny dowód na to, że wielkość wyrasta z pokory.