Wychowanie - jakież to trudne zadanie. Zadanie złożone przede wszystkim na barki rodziców, którzy w gruncie rzeczy niewiele starsi od własnych dzieci, mają obowiązek ukształtować ich na podobnych sobie, albo - jeszcze lepiej - doskonalszych od siebie. Wiele przeciwności sprzysięga się przeciwko nim. Trzeba się bowiem uwolnić od zwykłych, ludzkich słabości takich jak chociażby nadopiekuńczość czy nadmierna miłość względem własnych dzieci. Przejawia się to w zaspokajaniu ich potrzeb, nieodmawianiu im czegokolwiek, rozpieszczaniu. W ten sposób wychowuje się małego egoistę, któremu potem trudno zrozumieć potrzeby innych oraz konieczność dzielenia się.

Roztropni rodzice od najmłodszych lat starają się uczyć swoje pociechy jak być dobrym, jak należy dzielić się tym, co się posiada, jak rezygnować z siebie i z własnych potrzeb. Tak wzrastają ludzie miłości, rozumiejący co znaczy „radosnego dawcę miłuje Bóg". Wiedzą, że każdy dar winien być złożony dyskretnie, bez rozgłosu. Im większa dyskrecja, tym większa wartość składanych darów. Przeciwna postawa wbija w pychę i oddala od prawdy, bo przecież ostatecznie niczego nie posiadamy, a wszystko, co możemy ofiarować, tak naprawdę jest własnością Boga. Dlatego właśnie usuwanie się w cień podczas składania w darze czynów miłości decyduje o ludzkiej wielkości. Takich łatwo akceptują ludzie i kocha Bóg.