W zasadzie należało o tym napisać już w poprzednim numerze naszego biuletynu, tym bardziej, że sam pomysł zrodził się w głowie jednego z naszych parafian już co najmniej przed pół rokiem. Dusza jego płakała na widok tak zniszczonych puszek eucharystycznych, w których podawaliśmy Najświętsze Ciało Pana Jezusa. Inicjatywa więc wyszła od niego, a i realizacja po tej samej linii. Zaproponował mianowicie, że korzystając ze znajomości, jakie ktoś z rodziny ma w świecie złotników, poprosi o jak najbardziej fachowe odnowienie obu najmniejszych puszek w naszym tabernakulum. Od razu zapowiedział, że materialny ciężar odnowienia jednej z nich bierze na siebie.
   W bardzo szybkim czasie oba naczynia zostały odnowione i właściwie stały w kościelnym sejfie czekając na okazję przyniesienia ich do ołtarza. Taka nadarzyła się w Wielki Czwartek, gdy zostały one złożone ponownie na stole Pańskim jako owoc miłości do Chrystusa Eucharystycznego. Przyznać trzeba, że ostateczny efekt przerósł najśmielsze oczekiwania. Wielu z nas pewnie miało okazję bliżej przyjrzeć się owym puszkom podczas przyjmowania Komunii św. Jest to jubilerska praca na najwyższym poziomie.
   Przy okazji dowiedzieliśmy się, że i na renowację drugiej puszki znalazł się fundator. Obu więc rodzinom składamy serdeczne Bóg zapłać i polecamy je łaskawości Boga zwłaszcza dziś w święto Bożego Miłosierdzia.

Jeszcze przed rozpoczęciem Triduum, zanim nastąpiło przeniesienie Pana Jezusa do ciemnicy, którą - jak w latach poprzednich - ulokowaliśmy w kaplicy adoracji, miejscowy stolarz zdążył przywieźć i osadzić nowe drzwi do kawiarenki, kaplicy i toalety. Wszystko jest jak powinno być: do kaplicy prowadzą drzwi przeszklone, aby nawet z przedsionka kaplicznego można było modlić się zwłaszcza z konfesjonału (który ma tam zostać zamontowany) w dniach, w których sprawowana jest tam Eucharystia lub akurat ma miejsce wystawienie Najświętszego Sakramentu. Kawiarenkę z kolei oddzielają drzwi z szybami matowymi, by widok kaplicy nie krępował tych, którzy akurat mogą mieć jakieś spotkanie w sali kawiarnianej.

Już po raz trzeci w naszej wspólnocie parafialnej Triduum Paschalne organizowane było w formie rekolekcyjnej dla członków Ruchu Światło - Życie. W ramach przygotowań do trzeciego stopnia formacji mają oni obowiązek takiego właśnie przeżycia Triduum Paschalnego, gdzie nie tylko uczestniczą w ceremoniach tych wiel-kich dni, nie tylko - będąc poza domem - więcej czasu spędzają na adoracji Najświętszego Sakramentu, ale też we wspólnocie przygotowują się do lepszego przeżywania liturgii oraz uczestniczą w modlitwie brewiarzowej.
   Tym razem zjawiło się zaledwie sześć osób spośród młodzieży z Gdyni, Pruszcza Gdańskiego, Ostródy, Rumi. Poza przewidzianymi w planie zajęciami mieli oni okazję uczestniczyć w Misterium Męki Pańskiej jakie co roku odbywa się na Kalwarii Wejherowskiej.

W ramach tychże rad funkcjonują u nas dwie: Rada Duszpasterska zebrała się w minioną środę, a zdominowana została kwestiami bliskiego już Triduum Paschalnego, na które poszczególnym wspólnotom i grupom wyznaczono posługi i funkcje.

Co dalej z remontami? Powolutku idziemy do przodu, ale raczej powolutku. Trzeba trochę wyhamować - ze względów oczywistych, które w nomenklaturze quasi-medycznej zwano kiedyś "suchotami kieszeniowymi". To prawda, że ostatnia kolekta inwestycyjna znacznie przekroczyła 5 tys. (Niech dobry Bóg ofiarodawcom wynagrodzi!) Cóż jednak z tego, skoro ponad 4,5 tys. oddać trzeba było do gazowni za ogrzewanie kościoła w minionym miesiącu. Ale - jak to ma zwyczaj mawiać mój dowcipny kuzyn - "Da Bóg dzień... da i noc."

   Tak więc w minionym tygodniu pojawili się fachowcy od układania podłóg. Wcześniej bowiem zapadła decyzja na Radzie Ekonomicznej, że sprawdzona firma położy sprawdzoną podłogę w kawiarence. Będzie to więc ten sam rodzaj podłogi, jaką mamy w salkach pod plebanią. Dziękować Bogu - już ponad dwa lata służą owe salki, a podłogi sprawdzają się rewelacyjnie: drewnopodobne wzornictwo tworzy ciepły klimat, zaś samo tworzywo (wykładzina PCV na podłożu betonowym) łatwe jest w utrzymaniu i odporne na zniszczenia. Wspomniani panowie w miniony wtorek wyszlifowali wykonane wcześniej podłoże betonowe i przykryli je wylewką samopoziomującą. Dopiero po dokładnym wyschnięciu przyjadą, by drugim szlifowaniem zapewnić owemu podłożu gładkość niemalże lustra. Na tak przygotowaną powierzchnię będzie można dopiero nakleić wspomnianą wykładzinę. Jest to ten rodzaj podłoża, które stosuje się w salach i na holach szkolnych, w szpitalach i innych budynkach użyteczności publicznej.

   Miejmy nadzieję, że w bieżącym tygodniu sprawa podłogi zostanie sfinalizowana.

Niegdyś mieszczuchy mawiały o rolnikach, że "śpią, a im rośnie". Wiadomo jednak, że nie dlatego rośnie im, że śpią, ale właśnie dlatego spać mogą spokojnie, że wszystko zrobili, co było potrzebne dla oczekiwanego owocowania.
   Podobnie myślą niektórzy o "Caritasie" - tylko zbierają i rozdają... Nie jest to takie proste.

W lutym ubiegłego roku na bocznych ścianach kościoła w miejscu widocznych rys na chórze zamontowano blaszkowe wskaźniki z kilkoma podziałkami odzwierciedlającymi stopień rozwierania się szczelin.

Już niejednokrotnie mówiliśmy, że warto by otwierać kościół w ciągu dnia, aby się ludzie nie odzwyczaili od wchodzenia do niego, a zwłaszcza by w dzieciach szkolnych wyrobić nawyk odwiedzania Pana Boga przed lub po zajęciach szkolnych.

O, nawet się trochę zrymowało, ale to na pewno dobrze, bo oznaczać ma, że pierwszy etap remontu pomieszczeń pod zakrystią został zakończony.

Wciąż trwają prace remontowe w kościele od strony zakrystii. Okazało się, że tynki na klatce schodowej były - jak to mówią budowlańcy - głuche i dlatego trzeba je było odbijać niemalże w całości. Część z nich zastąpiono płytą gipsową, a w lepszych ich fragmentach dokonano zabezpieczenia siatką budowlaną, na którą nałożono nową warstwę tynku.