Przykro musiało być Panu Jezusowi, że gdy oto dobiegało kresu Jego nauczanie, gdy wyraźnie przybliżała się chwila Jego całkowitego ogołocenia się ze wszystkiego - ze znaczenia, godności, życia, a nawet z szat, jego uczniowie jakby nic z tego nie rozumiejąc, pragną właśnie wyróżnień, znaczenia i sławy. Czyżby niczego nie zrozumieli z Jego postawy i nauczania? To przecież zaledwie wczoraj mówił On o tym, że trzeba opuścić dosłownie wszystko, od wszystkiego się oderwać, co materialne a tu: „Daj nam miejsce w królestwie Twoim...". Czyżby już zapomnieli o płukaniu sieci i nocnych połowach? Kimże oni byli? Wyciągnięci z zapomnienia i szarzyzny galilejskich dróg, nagle pragną znaczenia... Dlatego właśnie Pan Jezus chce zwrócić ich uwagę w kierunku tego, co naprawdę istotne - życia wiecznego. Na nie przecież trzeba sobie zasłużyć sumienną, wytrwałą pracą. Stanowiska, pieniądze czy znajomości nic tu nie wniosą. Potrzeba ofiarności, pokuty i wytrwałej, codziennej pracy, aby zasłużyć sobie na chwałę nieba. I o to przede wszystkim należy zabiegać w tym krótkim życiu.