No, trafiło nam się rozważanie przypadku Dobrego Pasterza akurat w czasie pomiędzy wyborem nowego papieża a uroczystą inauguracją jego pontyfikatu. I - tak jak zawsze - większość wiąże z tym wyborem wielkie nadzieje na odmianę nie tylko wizerunku Kościoła w świecie, ale też i rozbudzenia w nim wiary na nowo. To ogromny ciężar, który nowo wybrany następca św. Piotra też będzie musiał dźwigać... Wielu też obdarzy go od razu ogromnym kredytem zaufania, bo chociażby - jak to słyszałem już w dniu wyboru - taki podobny do Jana Pawła II. I cóż z tego? Ma też przecież wrogów, którym jeszcze nie zdążył dać powodów do tego - poza tym, że wybrał drogę kapłańskiego powołania, a sam Pan wyniósł go tak wysoko...

   Ale cóż? Takim też było życie Pana Jezusa. Może o tyle było Mu łatwiej, że autorytet swój podpierał licznymi cudami oraz niezwykle pociągającym sposobem przemawiania: drzewo figowe, krzew winny, owce, kozły i baranki - wszystko to nie wymagało odwoływania się do wyobraźni, bo to była rzeczywistość Jego słuchaczy. Pan Jezus malował więc przed swoimi słuchaczami piękne, proste obrazy, dzięki którym łatwiej im było zrozumieć rzeczy naprawdę bardzo trudne.

   Jedną z takich prawd trudnych była kwestia Jego przywództwa wśród wszystkich ludzi. Dlaczego mieliby się mu poddać? Ano dlatego, że to właśnie On jest dobrym Pasterzem, który niebawem udowodni to najboleśniej, gdy życie swoje odda za ludzi.

   Gdy dziś wołamy do Boga o pasterzy i to pasterzy dobrych, to chcielibyśmy, aby nie tylko byli, ale by mieli pragnienie oddawania życia za swoich współwyznawców. I może niekoniecznie należy przez to rozumieć gotowość na fizyczne pozbawienie ich życia (choć to wielce chwalebne, jak wiemy i prowadzące wprost do nieba), ale o bycie dla innych, umiejętność poświęcania im czasu, nie myślenie o sobie, nie zabezpieczanie siebie w jakimkolwiek zakresie, ale w pełni ufne oddanie się Bogu: na dobre i na złe.

   Ufamy, że taka właśnie jest intencja obecnego papieża i że Pan Bóg takich właśnie pasterzy powoła i skieruje na nasze życiowe drogi. To zaś wymaga nie tylko zaufania i modlitwy z naszej strony, ale też tworzenia środowisk, zwłaszcza rodzinnych, w których Chrystus Pan, Dobry Pasterz naprawdę będzie królował.