Może się to nam wydawać dziwne: tłumy ludzi na brzegu jeziora i przemawiający do niech Chrystus, a opodal rybacy pod przewodnictwem niejakiego Piotra płuczą sieci. Skąd inąd było to konieczne - musieli przecież dbać o swój warsztat: sieci nie mogły być zanieczyszczone, powinny się wysuszyć, aby nie spróchniały. Dlaczego jednak robili to w takiej chwili, nie doceniając tak wielkiej wagi wydarzenia?

   Pan Jezus sam do nich przyszedł i postanowił zaangażować owych stojących na uboczu. Sam ich zainteresował. Odbić od brzegu? To przecież nie problem. Na tę uprzejmość było ich stać. Nie mieli pojęcia co z tego wyniknie. Cudowny połów ryb przechodzący pojęcie doświadczonych rybaków? To był zaledwie początek. I zapowiedź: odtąd ludzi będziesz łowił.

   Jakże wiele daje zaufanie Chrystusowi! Zawierzenie Mu w sytuacji zupełnie nie rokującej jakichkolwiek nadziei... A jednak. To przecież On wie zawsze najlepiej i chce najlepiej dla tych, których wybiera.