Tak maleńkie ziarno, a jakże wielkie cuda Bożej mocy w nim są zawarte!

   Dziś słyszymy o ziarnie siewnym, którego niewiele marnuje się wsiewając w glebę po to, by pomnożyć jego ilość dla wyżywienia ludzi i zwierząt. Zasadnicza część zebranych na polu ziaren jest właśnie na to przeznaczona. Niewielka ich część ma ten przywilej, by dać początek życia wielu innym ziarnom, które znów będą przedłużały życie stworzeń rozumnych i nierozumnych.

   Wspomniane ziarno, wrzucone w ziemię, dźwiga więc na sobie wielką odpowiedzialność, stąd za wszelką cenę musi najpierw wypuścić korzeń i - karmiąc się sokami ziemi - wzrastać na tyle dobrze, by owoc obfity przynieść.

   Pan Jezus mówi o ziarnie, które jest Bożym słowem i ma ogromy potencjał (stukrotną skuteczność!), ale to od nas zależy jaką przygotujemy mu glebę. Należy więc najpierw oczyścić ją z zatwardziałości (kamienie), usunąć chwasty trosk i pokus, oddając się całkowicie Bogu i Jemu ufając oraz usunąć ze swego wnętrza tak zwaną światowość (droga), by tego skarbu nie sprzątnęli nam sprzed nosa wrogowie.