Tak wiele mówi tytuł naszego biuletynu "Przyjdźcie do Mnie...". Tak wiele znaczą wyciągnięte ramiona Chrystusowe w figurze umieszczonej nad tabernakulum, a w samym tabernakulum On - realnie i osobowo obecny, choć tego nie rozumiemy. Jego słowa zachęty, odbijając się o skamieniałe już ściany minionych wieków docierają jednak do nas echem tej samej, pierwotnej, pełnej słodyczy troski: “Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.” (Mt 11,28)

Pieśni, wiersze, wspomnienia, a wszystkie z nutką nostalgii i żalu za czasem minionym. Nie tylko z powodu bezpowrotnie utraconej młodości, ale też czegoś, co nazwać by można nieuświadomioną pewnością, że Ona “te kwiatki” lubi i przyjmuje z radością, zapewniając swym dzieciom ochronę przed złem i spełniając zanoszony do Niej prośby.

   Choć się pojawiają, to są dość stonowane, głosy pretensji do Pana Boga o to, co się stało ponad tydzień temu pod Smoleńskiem. A jeśli nawet wyrwą się komuś takie słowa, to trudno winić przywalonych bólem ich autorów. Zbytnia bliskość burzy jasność spojrzenia niepotrzebną precyzją szczegółów. Dystans i wyższy pułap obserwacji pozwalają ogarnąć szersze pole i pokusić się zarówno o właściwą analizę jak i wnioski.

   W obliczu tragedii i wielu serc rozdartych lepiej zamilknąć. Słowa bowiem - jak pociski - są nieobliczalne: znajdziemy pośród nich zarówno “ślepaki”, których celem nie jest szkodzenie nikomu, a jedynie wywołanie wrażenia, przestraszenie. Znamy słowa burzące, które przy zaledwie odrobinie złej woli są w stanie skruszyć i w ruinę obrócić dorobek całych pokoleń. Są też i słowa “snajperskie” - precyzyjnie wycelowane i w odpowiednim momencie wystrzelone, aby zrujnować kariery, przestraszyć odważnych i wywołać zamęt w szeregach przeciwnych. Pozostają po nich rany, blizny i... łuski.

Czy tylko rak? Zawał? Wypadek drogowy? Co jeszcze może się nam przydarzyć na tym świecie?

Wielki Tydzień - końcówka Wielkiego Postu... Jeszcze nie “koniec”, ale już końcówka. Myśli nasze, jak to zwykle bywa, krążą gdzieś tam wokół zbliżających się wydarzeń - tych świątecznych, gościnnych i kulinarnych. Czyjaś myśl uleci może do ściany płaczu sumienia, rozliczając się z minionego czasu, a w nim z niezrealizowanych do końca postanowień, zmarnowanych okazji.

Od 25 marca do 25 grudnia mija dokładnie 9 miesięcy. Tyle potrzeba było, aby Słowo Ciałem się stało. Tyle potrzeba i dziś, aby na świat przyszedł człowiek. Oczywiście, że nie wszystkie dzieci rodzą się 25 grudnia, stąd - rzecz jasna - 9 miesięcy wcześniej nie następuje “powszechne poczęcie”. Ze względu jednak na odważną odpowiedź Maryi: Niech mi się stanie według słowa Twego, której pamiątkę udzielenia obchodzimy corocznie 25 marca, właśnie ten dzień ogłoszony został Dniem Świętości Życia.

   Niemalże filozoficzna refleksja odezwała się we mnie na myśl o rozpoczynanych dziś rekolekcjach. Ilu z nas będzie w nich uczestniczyć? Co nam one dadzą? Czy objawi się przez nie moc łask z nieba? itd.
   Głównym problemem jest oczywiście CZAS. Czas biegnie... Czas leci... Czas płynie...  - Czymże on tak naprawdę jest, skoro równie dobrze może płynąć, biec i lecieć? Czym jest, skoro nawet szczypty z niego nie potrafimy przechować dla siebie?
   Tworzy on środowisko, w które wrzuceni zostaliśmy z chwilą poczęcia i od tego momentu jak nieporadny przechodzień szarpany przez tłum, unoszeni jesteśmy w kierunku niekiedy przeciwnym do zamierzonego. Miał rację Heraklit z Efezu mówiąc: Panta rhei - wszystko płynie. Istotnie - wszystko unoszone jest czasem. Każdy z nas unoszony rzeką czasu już to opłukiwany ze wszystkiego, już to ubogacany tym, co jej wody odebrały komu innemu, zmierza nieuchronnie ku wodospadowi, którego nie sposób zlokalizować: jednych porywa on z wielkim hukiem, dużo wcześniej oznajmiając swą obecność, innych zaś - jakby w nagrodę - wciąga lekko i cichutko jak piórko, osadzając na wielkim rozlewisku, gdzie przeraża cisza spowodowana brakiem pośpiechu rzecznych prądów. Tam będzie wiele okazji do przemyśleń, refleksji. Tam będzie sposobność do zachwycania się wszystkim...
   Czas rekolekcji to próba podjęcia owej refleksji dotyczącej sensu życia, sensu istnienia, naszego pośpiechu i zatrzymań, otwarcia się na miłość i gotowości do poświęceń, jest wołaniem o chwilę spokoju w celu przemyślenia: Z czym wpadnę do wieczności?
   Z założenia rekolekcje są czasem poświęconym Bogu, ale z myślą o włas- nym dobru - im bardziej będziemy w stanie zbliżyć się do Boga, tym bardziej zbliżymy się do siebie; im więcej w nas będzie miejsca dla Boga - tym więcej miłości. A o to przecież chodzi.
   Może więc udało by się w tym czasie zrezygnować całkowicie z oglądania telewizji, porozmawiać o poruszanych w ramach rekolekcji problemach, może choćby na ten czas zmobilizować się uczciwie do wspólnej, rodzinnej modlitwy, zainteresować się nawzajem sobą?...
   Pozwólmy Bogu działać w nas! Wszyscy skorzystajmy z tej szansy.