Jakoś nie dziwimy się temu, że rodzice nalegają na swe dzieci, by dobrze się uczyły, by zdobyły najlepsze świadectwo, bo to umożliwi im dostanie się do dobrej szkoły. Analogiczny wysiłek podjęty na kolejnym etapie edukacji sprawi, że najlepsze studia znajdą się w zasięgu ręki. Analogicznie z osiągnięciami sportowymi: trzeba wiele trenować i wiele potu wylać, by posiadany talent zamienić w medale i na trwałe zakotwiczyć na listach mistrzów.

   Z niebem miałoby być inaczej? Apokaliptyczna wizja św. Jana mówi o stu czterdziestu czterech tysiącach opieczętowanych, ale dotyczy to członków pokoleń izraelskich. Na szczęście potem dodaje, że przed tronem i barankiem znajduje się wielki tłum ludzi w białych szatach - ze wszystkich ludów i narodów, z palmami zwycięzców w dłoniach. To jednak wciąż nie dowód na to, że dotyczy to absolutnie całej populacji ludzkiej. Jeden ze starców powiedział jednak o tym tłumie: To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili. - Bez wątpienia: męczennicy. Swej miłości do Boga dowiedli przyjmując cierpienie. I z nimi mielibyśmy się równać? Zbawienie miałoby nam przypaść ot, tak po prostu - z przydziału? Tylko dlatego, że kiedyś zostaliśmy ochrzczeni? To prawda, że Chrystus Pan wszystkich nas odkupił swoją męką, śmiercią i Zmartwychwstaniem. Oznacza to, że wszyscy jesteśmy odkupieni, że za każdego z nas nasz Zbawiciel zapłacił ogromną cenę. Niemniej jednak bycie odkupionym nie oznacza osiągnięcia celu jakim jest zbawienie. Sens tego rozumowania najlepiej oddaje św. Augustyn, gdy mówi: Bóg stworzył cię bez ciebie, ale nie zbawi cię bez ciebie. Nie chce bowiem do niczego przymuszać. Nawet do zbawienia. Stworzył możliwość, zaś skorzystanie z niej pozostawił nam. Dziś, myśląc o wszystkich świętych, zastanówmy się jak bardzo nam zależy na zbawieniu.