Gdy w ubiegłym tygodniu pisałem o oddaniu i po-święceniu konfesjonału, był on jeszcze do końca niekompletny. Nie było w nim jeszcze drzwi oraz samego klęcznika, przy którym można by się wyspowiadać. Ten brak szybko jednak został uzupełniony. Nasz sprawdzony stolarz prędziutko się uwinął i przy pomocy miejscowego tapicera dostarczyli potrzebny mebel. Teraz jest tak, jak powinno być. Bóg zapłać.  

   Niejednokrotnie informowaliśmy o zamianie działki: fragmentu ziemi parafialnej, na której stał drewniany, walący się barak na dokładnie tej samej powierzchni grunt miejski, od zachodu sąsiadujący z dotychczasową działką parafialną. Teraz ziemia po obu stronach ulicy Bpa Szlagi należy już do parafii. Teren ten wymaga jednak uporządkowania. Częściowo dokonało się to w miniony piątek - dwaj panowie z pomocą ciężkiego sprzętu wywieźli część zalegającego tam gruzu, częściowo wyrównali teren oraz przygotowali prowizoryczną bramę, która kiedyś pozwoli na wjechanie tam ciężkiego sprzętu. Jesteśmy wdzięczni za wykonaną pracę. Bóg zapłać. 

Tak, dziś kończy się Jubileuszowy Rok Miłosierdzia, co nie oznacza, że kończy się czas Miłosierdzia. Raczej odwrotnie: miniony rok dał okazję do dokładniejszego przyjrzenia się temu wielkiemu dobrodziejstwu, które stało się i ciągle jest naszym udziałem. Powinno to poszerzyć nasze horyzonty myślowe i skłonić do absolutnego zawierzenia się Bożemu Miłosierdziu.

   Materialnym znakiem jubileuszowych obchodów pozostanie ołtarz Bożego Miłosierdzia poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy czyli w święto Bożego Miłosierdzia. Na zakończenie Roku Miłosierdzia zaplanowaliśmy sobie poświęcenie konfesjonału, którego bardzo brakowało w okolicach kaplicy adoracji. I udało się! Nie udało się natomiast (jak dotąd) zwiększyć wykorzystania naszych kościelnych konfesjonałów, w których komfort spowiadania się znacznie się podniósł... Zbyt mało dzieci po I Komunii św. pielęgnuje tradycję pierwszych piątków miesiąca, a i dorośli bardzo oszczędnie korzystają z sakramentu pojednania. Planem tego roku było też zwiększenie liczby członków PZ „Caritas\", by świadczących miłosierdzie było więcej i... w tym zakresie również brak sukcesów. Od samego początku naszych wspólnych działań powtarzam, że łatwiej kościół wyremontować a nawet zbudować aniżeli Ducha Bożego weń tchnąć.

   Na szczęście w dziedzinie remontów i inwestycji dysponujemy wciąż - co prawda nieliczną, ale pewną - grupą parafian, którzy gotowi są poświęcić swój czas i siły, by chwała Boża rosła. W ostatnich dniach szczególnie intensywnie pracowali panowie nad otwarciem przejścia do przygotowanego przed pół rokiem pomieszczenia pod ołtarzem Bożego Miłosierdzia jako konfesjonału. Nawet przy użyciu elektrycznych młotów udarowych napracowali się okrutnie. Początkowo odsłonięte pomieszczenie bardziej przypominało małą piwniczkę, ale dzięki zacięciu jednego z parafialnych stolarzy, przy udziale jego pracowników, „piwniczka\" ta istotnie nabrała klimatu. Teraz możemy powiedzieć, że jest to konfesjonał. Dyskretna, zamknięta salka duchowej odnowy... Ulokowana pod ołtarzem Bożego Miłosierdzia. Oby znalazła chętnych... 

   Jak to dobrze, że w każdym środowisku Pan Bóg posieje kilku zapaleńców, którzy podejmują się realizacji tego, co wydawać by się mogło nie do wykonania. O ile pamiętam opowieści rodziców o ludziach dorosłych angażujących się w grupach teatralnych w czasie powojennym, to wydawało się, że jest to epoka zupełnie już miniona. Komu by się chciało wyrywać z domowego ciepełka po to, by na długich próbach ćwiczyć coś, co nie wiadomo czy znajdzie w ogóle widza?

   Przez szereg dni ludzie dorośli, pracujący, mający swoje zobowiązania zarówno w pracy jak i w domu, zbierali się jednak w naszym kościele, by jak najlepiej przygotować się do zagrania sztuki Karola Wojtyły „Przed sklepem jubilera\". Wszyscy wiemy jak trudno jest dzisiaj umówić ze sobą choćby cztery osoby, a tu cała plejada aktorów-amatorów potrafiła i chciała się zebrać. Już samo to jest godne podziwu i obejrzenia tego, co przygotowali.

    Tyle, że same próby teatralne stanowią tu zaledwie ułamek wysiłku ponoszonego przez członków Amatorskiego Teatru „Nazaret\" - bo to przecież oni są właściwie głównymi organizatorami i - za sprawą zainstalowania się przy naszej wspólnocie parafialnej - również gospodarzami organizowanego przeglądu. To z ich inicjatywy uprzątnięto pomieszczenie za konfesjonałem właśnie na potrzeby oczekiwanego przeglądu. Tak zwana druga zakrystia (lokum przy prezbiterium) zostało też uprzątnięte i zaadaptowane dla mających nas odwiedzić aktorów. Powstał też pomysł na wykorzystanie dolnej kondygnacji dzwonnicy (dlatego została ona opróżniona z magazynowanych tam przed-miotów). Jaki to pomysł? - Niech to będzie niespodzianką...

   Propagowanie tego wydarzenia, zbieranie zgłoszeń, wstępna weryfikacja, organizowanie posiłków dla mających przybyć gości, drukowanie plakatów, przygotowanie nagród i tak dalej... Całe mnóstwo pracy! I to wszystko w wykonaniu ludzi zajętych i zabieganych. To nie są bezrobotni, którzy w ten sposób organizują sobie czas. Chciejmy więc choćby skorzystać z owoców ich pracy i pojawić się na kolejnych wieczornych spektaklach. 

 Chodzi o to, że trochę z nas sobie Pan Bóg zażartował: w ubiegłych latach, gdy nasz parafialny odpust wypadał później, poprzedzająca go akcja „Liść\" była w stanie zgromadzić pięćdziesiąt i więcej osób. Tym razem większość nie dała się nabrać (...) i nie zamierzała szukać liści pod śniegiem. Jednak co się odwlecze, to nie uciecze... Mam nadzieję, że kolejna sobota, bezpośrednio poprzedzająca odpust, zgromadzi nas więcej przy porządkowaniu placu świątynnego.

    Ci jednak, którzy dzielnie przybyli dziś do pracy, znaleźli zajęcia na wielu frontach. Dwaj panowie uparcie wykuwali otwór drzwiowy w powstającym przy kaplicy konfesjonale; grupa aktorów z amatorskiego teatru BRO uwijała się wraz ze swymi opiekunami w tzw. drugiej zakrystii, usiłując wraz z Panią kościelną doprowadzić to pomieszczenie do użytku dla przybywających do nas niebawem aktorów w ramach Przeglądu Teatrów Amatorskich „Kurtyna\". Inna ekipa porządkowała dolną kondygnację kościelnej wieży, która również ma być wykorzystana podczas wspomnianego przeglądu. W tym samym celu inni panowie pracowali w jednym z pomieszczeń pod chórem kościoła - też przygotowując je na przegląd. Jeszcze inna brygada porządkowała garaż na plebanijnym podwórzu, składowane tam dotąd akcesoria przenosząc do „nowego\" magazynu na naszej już działce. Wszystkim składamy Bóg zapłać.  

 Tradycyjnie już w czasie poprzedzającym parafialny odpust oraz adwent zebrali się członkowie Rady Duszpasterskiej, aby omówić związane z tym sprawy.

    Ksiądz Krzysztof potwierdził krótko kontynuowanie pomysłu nazwanego Balem świętych, który w tym roku - dzięki uprzejmości dyrekcji sąsiadującej z nami szkoły - odbędzie się w tamtejszej sali gimnastycznej. To propozycja dla dzieci, młodzież natomiast zaproszona będzie do udziału w Holly wins, które to przedsięwzięcie odbywać się będzie w parafii św. Mikołaja.

   Z parafialnym odpustem związano w tym roku ciekawą inicjatywę Przeglądu Teatrów Amatorskich. Wyszła ona z grona osób zaangażowanych w teatrze Nazaret, a nam wszystkim da możliwość oglądania w tygodniu poodpustowym w naszej świątyni codziennie jednego lub dwóch spektakli w wykonaniu teatrów amatorskich. Dla tych celów potrzeba też uprzątnięcia wieży kościelnej. Stąd prosimy o pomoc 5 listopada...

   W niedziele adwentowe - podobnie jak w roku ubiegłym - kazania podczas Mszy św. dla dzieci będą „dzielone\" - dzieci będą słuchały ich w kaplicy adoracji, a dorośli w kościele, bo mają być one poświęcone małżeństwu i rodzinie - tematowi współcześnie bardzo istotnemu, a nas przygotowującemu do poświęcenia nowego ołtarza bocznego, który poświęcony będzie Świętej Rodzinie. (Przy okazji pojawił się postulat organizowania takich kazań raz w miesiącu przez cały rok...) Sam ołtarz już jest gotowy, a stolarz właściwie czeka na hasło do postawienia go, które nie padnie jednak zanim malarz nie wykona obrazu Świętej Rodziny, który ma się znaleźć w nowym ołtarzu. Poświęcenie ustalono na tegoroczną Pasterkę. W związku z czym trzeba będzie jak najszybciej wykonać granitowy stopień pod ołtarz - analogiczny do tego spod ołtarza Miłosierdzia Bożego. Niestety nie wiadomo, czy uda się zakończyć prace związane z oddaniem nowego konfesjonału przy kaplicy dolnej, który miał być poświęcony podczas tegorocznego odpustu. 

   Pamiętamy, że kaplica adoracji powstała dość spontanicznie, a więc i szyb-ko, tymczasowo. Wciąż istnieje plan jej gruntownego remontu, ale jest odkładany ze względu na inne, bieżące wydatki. Ostatnio jednak znajdująca się tam wykładzina, przetarła się w wielu miejscach i dlatego powstał plan, by przynajmniej to zmienić. Wczoraj więc przybyło czterech panów, którzy wynieśli wszystko z kaplicy, usunęli starą wykładzinę i nie tylko nową włożyli, ale też w miejscu prezbiterium wstawili dwa drewniane podesty (spod dawnych ołtarzy bocznych) i wstawili wszystko na nowo, przytwierdzając ławki do podłogi. Jest tam od razu inaczej, świeżo. Bogu niech będą dzięki. 

 Tak właśnie należałoby nazwać ubiegłotygodniowe pielgrzymowanie naszych parafian, na którego szlaku znalazł się, co prawda, Toruń z tchnącą nie tylko nowością, ale też i nowoczesnością świątynią poświęconą Maryi Gwieździe Nowej Ewangelizacji i św. Ja-nowi Pawłowi II, ale cel właściwy znajdował się znacznie dalej. W Toruniu od-był się też krótki spacer po starówce z uwzględnieniem nieodzownego niemal punktu w tym mieście - lodów u „Lenkiewicza\".

   Potem był przejazd do Czernej pod Krakowem, gdzie w ośrodku karmelitańskim „Elianum\" czekała obiadokolacja, Msza św. w miejscowej kaplicy oraz nocleg w nieco jednak wychłodzonych pokojach... (Następnego dnia było już lepiej). W sobotę po śniadaniu nastąpił wyjazd do Krakowa, którego główny cel lokował się w Łagiewnikach - w sanktuarium Bożego Miłosierdzia oraz nowym sanktuarium św. Jana Pawła II. Był czas na zwiedzanie, modlitwę i kupowanie pamiątek. Potem zaś należało się udać do siedziby królów polskich - Wawelu. Tam indywidualne zwiedzanie i modlitwa, a następnie przejście na krakowską starówkę, znów zwiedzanie, zakończone modlitwą w kościele mariackim i powrót do Czernej - na obiadokolację oraz Mszę św. Wszystko odbywało się - dzięki Bogu - przy pięknej pogodzie.

   Niedziela, niestety, przywitała nas deszczem. Niezbyt intensywnym, ale była to odmiana nie do końca oczekiwana... Po spożytym śniadaniu i ulokowaniu się w autokarze pielgrzymka ruszyła ku Jasnej Górze, bo trudno byłoby sobie wyobrazić przejeżdżanie obok Matki i nie odwiedzenie Jej. Był to jednak dzień wielkich tłumów w Jej  sanktuarium, dlatego nie wszyscy dostali się przed cudowny obraz, za to wielu skorzystało z okazji do modlitwy w ciszy w przylegającym do cudownej kaplicy miejscu adoracji Najświętszego Sakramentu. O umówionej porze wszyscy spożyli obiad u Sióstr Służebniczek Miłosierdzia, by stamtąd udać się w drogę powrotną przez Świnice Warckie - miejsce chrztu św. Siostry Faustyny Kowalskiej. W sanktuarium przyjęła nas bardzo sympatyczna siostra Teofila, Słowaczka. Poprowadziła też pielgrzymów do domu urodzenia św. Faustyny i bardzo ciekawie o niej opowiadała.   Dopiero po dwudziestej trzeciej ekipa rozmodlona ale też bardzo radosna wróciła do Kacka dziękując Bogu za ten pobożnie spędzony czas.  

   Na ten temat wiedzą chyba najwięcej mamy, których wysiłek wkładany w różne domowe prace jest właściwie niewidoczny. W naszym kościele mamy też panów, których pracy nie widać, ale jest ona niezbędna. Do takich prac należy zabezpieczenie otworów wentylatorowych na zimę płytami poliwęglanowymi czy też przypodłogowych otworów nawietrzających. W minioną sobotę nasi panowie rozpoczęli przygotowania do przekucia otworu drzwiowego do przygotowywanego konfesjonału przy kaplicy adoracji. Jest on tam potrzebny ze względu na to, że nie zawsze przed Mszą św. wolna jest kawiarenka, w której najczęściej spowiadamy. Mamy nadzieję, że do odpustu konfesjonał będzie gotowy. 

   W miniony wtorek członkowie PZ „Caritas\" zebrali się na pierwszym powakacyjnym spotkaniu, na którym można było oficjalnie i dokładnie przedstawić efekt materialny festynu, który odbył się jeszcze przed wakacjami. Pomijając szczegóły dotyczące tego, ile pieniędzy zebrano na poszczególnych stanowiskach festynowych, ogółem zebrano (po odliczeniu poniesionych kosztów) 9446 zł. Jest to bardzo dobry wynik. Pieniądze te w większej części spożytkowane zostały już w wakacyjnym czasie, przede wszystkim dlatego, że festynowe pieniądze zbierano na organizację letniego wypoczynku dla dzieci z naszej parafii. Środki te wykorzystano na opłacenie autokaru na czterech jednodniowych wycieczkach oraz na zapłacenie za wypoczynek dzieci w ośrodku wypoczynkowym „Caritas\" w Warzenku i innych miejscach. Na te cele przeznaczono 5470 zł. Pozostała kwota przeznaczona została na zaradzanie bieżącym potrzebom ubogich rodzin z naszej parafii.