Piątkowe spotkanie Rady Duszpasterskiej sprowokowane zostało koniecznością omówienia bieżących spraw. Pierwsza dotyczyła planowanej procesji Bożego Ciała. Od dawna mówiliśmy o tym, że należałoby przejść z Chrystusem Eucharystycznym w nieco inne rejony naszej parafii. Uzgodniono, że tym razem będzie to obręb ulicy Przemyskiej i tzw. Psiej Górki. Liczymy w tym względzie na rodziny chętne do przygotowania trzech ołtarzy stacyjnych. Drugi temat dotyczył pielgrzymki pieszej do Wejherowa. Tym razem zamówiony został autokar, aby pielgrzymów przywieźć z Wejherowa do Kacka i następnego dnia przewieźć do Wejherowa. Padła też propozycja przygotowania jakiegoś posiłku dla pielgrzymów i zawiezienia im na jeden z postojów. Kolejna rzecz związana była z uroczystością Pierwszej Komunii św. i zmianą godzin Mszy św. Potem na tapetę poszła sprawa kostki brukowej wokół kościoła. Z konieczności mniej mówiono tu o kwestiach technicznych - więcej o idei. Dalej, przedstawiciele „Caritas\"-u przedstawili stan przygotowań do festynu, który ma się odbyć 12 czerwca. Ubolewali nad szczupłością sił, którymi to wydarzenie muszą obsłużyć. Liczą na wolontariuszy... Padła też informacja o czymś w rodzaju koncertu organowego, który miałby być włączony w pierwsze tegoroczne nabożeństwo fatimskie, czyli 13 maja. Kolejną, z pewnością radosną informacją było to, że trzej klerycy, którzy odbywali u nas praktykę seminaryjną, zdecydowali się na odprawienie swojej drugiej Mszy św. prymicyjnej (tzw. sekundycji) w naszym parafialnym kościele 29 maja o godz. 12.15. 

   Jednym z najczęściej podejmowanych problemów podczas spotkań kolędowych jest kwestia obejścia wokół kościoła. Do dziś zachowane chodniki, po których się poruszamy, przed pół wiekiem były znakiem luksusu, a dziś potykamy się na nich z powodu pęknięć, wyrastającej trawy i wniesień spowodowanych rosnącymi pod spodem korzeniami. Dziś trzeba by czego innego. Wiadomo - kostki brukowej i to dokładnie takiej, jaką mamy przed kościołem. Co najmniej od czterech lat przymierzaliśmy się do realizacji tego przedsięwzięcia, ale zawsze było coś ważniejszego. (Skąd my to znamy? Każdy ma to u siebie...) Po drodze zbieraliśmy oferty od różnych firm. Pierwsza wycena opiewała na 54 tys. zł, kolejna na 50 tys., kolejna miała być niższa, ale bez sprecyzowania o ile tańsza. Ostatnio pojawiła się firma, która jest w stanie wykonać to dla nas za 40 tys. zł i to w ciągu tygodnia! Konsultacja z panami z Rady Ekonomicznej tylko przyspieszyła działania - robimy.

   Jest tylko jeden problem - ten najpowszechniejszy: brak pieniędzy. Cały czas bowiem coś remontujemy, naprawiamy i wyposażamy. Trudno więc znaleźć od razu taką gotówkę. Mamy jednak nadzieję, że to, co już w niedalekiej przeszłości się udało, może i tym razem zadziałać - parafialna pożyczka. Chcielibyśmy pożyczyć od kilku, kilkunastu osób po kilka lub kilkanaście tysięcy, które zwrócilibyśmy z ofiar kolędowych. Zanim jednak do tego przystąpimy, należałoby przynajmniej zakupić i przywieść ziemię na trawniki, by potem nie walcować świeżych chodników. To też będzie wydatek, ale liczymy na Chrystusa Króla - to w końcu Jego własność...

   Tymczasem jednak kilku panów w miniony czwartek, korzystając ze sprzętu ogrodowego pożyczonego od jednego z parafian, przegracowało i oczyściło obecne trawniki, grabiąc i wywożąc starą trawę i suche korzenie. Bóg zapłać. 

   Pięć lat po śmierci Jana Pawła II poznański kompozytor Bernard Stieler napisał Requiem na chór mieszany a\\ capella „Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II\\\". To łacińska Msza żałobna stworzona z myślą o chórach mieszanych, mogących występować w każdym miejscu. Kilka lat utwór ten przeleżał w szufladzie. Dopiero w roku ubiegłym kompozytor zaproponował wykonanie kompozycji swemu znajomemu - prof. Przemysławowi Stanisławskiemu. Ten wystąpił z propozycją współpracy do Rady Chórów Kaszubskich. Podjęły ją cztery chóry: Lutnia z Luzina, Morzanie z Dębogórza, Pięciolinia z Linii i Strzelenka z Tuchomia. Premiera wykonania miała miejsce w Chwaszczynie w marcu ubiegłego roku. Dokładnie w jedenastą rocznicę śmierci św. Jana Pawła II miało miejsce wykonanie wspomnianego utworu właśnie w naszym kościele. Znów się okazało, że nasza świątynia ma wspaniałą akustykę. Brzmienie stuosobowego chóru robiło wrażenie... Potem gości podjęły panie z nieformalnego Towarzystwa św. Marty. Ponieważ nie mamy jednej sali na tyle pojemnej, aby pomieścić tak liczną reprezentację, rozdzielono ich pomiędzy salkę pod plebanią, kawiarenkę oraz salon plebanijny. Kawa, herbata, kanapki i ciasta - oto czym ugościły nasze panie śpiewających artystów. Bóg zapłać. 

 Cały dzień poświęcili dwaj elektronicy na modernizację systemu przekazu obrazu z komputera umieszczonego przy organach na chórze do rzutnika znajdującego się w prezbiterium. Tak to już jest w elektronice, która czyni ogromne postępy, że coś, co było rewelacją przed trzema, czterema laty, dziś już wymaga modernizacji. I mamy, oczywiście świadomość tego, że pewnie za kilka lat trzeba będzie znowu coś zmienić w obecnym układzie, ale dziś dziękujemy za wykonaną pracę. 

    Aby ogrzewanie naszej świątyni było zarówno efektywne i ekonomiczne zarazem, ważne jest posiadanie cyklicznych odczytów temperatury. Do tej pory informacja o niej docierała z dwóch czujników zatopionych w podłodze, a zmniejszenie wartości zadanej powodowało uruchomienie pomp tłoczących ciepłą wodę do rur podłogowych. Obecnie, za sprawą jednego z parafian, który tego samego dnia, co wspomniani elektronicy, pracował w naszym kościele, staliśmy się posiadaczami urządzenia, które nie tylko zbiera informacje o temperaturze z powierzchni podłogi, na poziomie dwóch metrów oraz temperaturze zewnętrznej, ale też rejestruje odczyty dokonywane kilka razy w ciągu godziny i daje możliwość sporządzania wykresów. Jest to o tyle ważne (w sezonie grzewczym, oczywiście), że można zmieniać wartości temperatury na piecu albo czas włączania systemu w zależności od osiąganych efektów, a te przecież będą odtąd rejestrowane na bieżąco. Jest więc szansa na zoptymalizowanie systemu ogrzewania kościoła. Za wykonaną pracę składamy serdeczne Bóg zapłać. 

   Tak, wreszcie się doczekaliśmy. Pewna niewiasta, spoglądając na ukończone dzieło, powiedziała: No, od pięciu lat o tym słyszeliśmy, i w końcu jest. Ze swej strony mogę tylko przeprosić, że tak długo to trwało, ale do tej pory zawsze były inne, pilniejsze potrzeby. Teraz zaś, zgodnie z planem przyjętym na Radzie Duszpasterskiej, z okazji wywołanej przez samą Opatrzność - chodzi oczywiście o Jubileuszowy Rok Miłosierdzia - należało dopełnić dzieła. Dotychczasowy ołtarz boczny w nawie południowej, dedykowany Chrystusowi Miłosiernemu, był jakiś taki ubożuchny. Zwłaszcza ludzie starsi, którzy pamiętali jeszcze ołtarze boczne przeniesione ze starego kościoła, nie byli zadowoleni z wprowadzonej zmiany. Zresztą i sam obraz Jezusa Miłosiernego, skądinąd piękny, malowany na płótnie i w pięknej ramie, nie mógł być w poprzednim układzie właściwie wyeksponowany. Teraz zaś, w nowym ołtarzu, który kolorystycznie i stylistycznie dopasowany jest do wnętrza naszej świątyni, prezentuje się zdecydowanie korzystniej. Poza tym pamiętać trzeba, że nasz kościół jest nowy, ale niekoniecznie nowoczesny. Jego bazylikowy układ z nawami bocznymi niższymi od głównej, z oknami ponad dachami naw bocznych, jak najbardziej nawiązuje do starochrześcijańskiej tradycji, mimo że bryła zewnętrzna nasuwa skojarzenia socrealistyczne. W takim wnętrzu aż prosi się o tradycyjne ołtarze.

    Ten, który zamontowano w miniony czwartek, swoimi detalami nawiązuje do architektury wnętrza (jak chociażby filarki obramowujące obraz „Jezu, ufam Tobie\"), ale też zachowuje formę bardzo tradycyjnych ołtarzy. Nie jest on jeszcze w pełni ukończony - głównie ze względów ekonomicznych. Na razie chodziło o to, by mógł on być właściwym akcentem święta Bożego Miłosierdzia, przypadającego w Jubileuszowym Roku Miłosierdzia. Dlatego, mimo że z kilkoma brakami, już zachęca do oddawania czci naszemu Panu.

   O jakich brakach mowa? Przede wszystkim po zewnętrznych stronach obrazu stanąć mają figury: św. Siostry Faustyny (po lewej) i bł. ks. Michała Sopoćki (po prawej stronie). Zakładamy, że ołtarz ten stać będzie jeszcze wiele lat i dlatego nie wypada stawiać na nim olejno malowanych „gipsówek\". Należy nieco odczekać, zebrać trochę grosza i zamówić u jakiegoś artysty figury, które korespondować będą ze stojącymi w naszym kościele „Pietą\" czy św. Janem Pawłem II. Kolejnym brakiem, czekającym na uzupełnienie jest mały obraz umieszczony ponad obrazem centralnym. W planach jest obraz Trójcy Świętej, ale taki niestandardowy, wykonany na zamówienie. Jego zarys już istnieje, potrzeba jedynie zdolnego wykonawcy. Obecnie bowiem mamy Chrystusa nad Chrystusem - to właśnie jest prowizorką i to w dosłownym znaczeniu. Stolarz bowiem nie chciał zostawiać nowego ołtarza z pustą ramą u góry. Dlatego ten element jest bardzo tymczasowy. Mamy nadzieję, że uda się tam wprowadzić właściwy obraz na uroczystość Trójcy Świętej, która w tym roku przypada 22 maja. Jeśli Pan Bóg pozwoli, to będziemy cieszyli się nowym obrazem już tego dnia.

    Tymczasem zaś dziękujemy Bogu za nowy nabytek ku Jego chwale postawiony i zachęcamy do czczenia Bożego Miłosierdzia w tym zakątku naszej świątyni - zarówno wspólnotowo jak i indywidualnie. 

   Tak, to już było - tyle że w kawiarence, a przed tygodniem ten sam człowiek, który tamtego dokonał, wziął się za podłogi w salkach pod plebanią. Efekt jest jeszcze doskonalszy niż tam, pod kościołem. Pewnie dlatego, że w kawiarence nie udało się uzyskać odpowiedniej temperatury podłogi i pierwsza warstwa polimeru nie zdążyła wyschnąć na tyle, by można było położyć drugą. Stąd szlif otrzymała pierwsza warstwa. W salkach pod plebanią udało się położyć dwie warstwy i efekt jest po prostu doskonały.      Serdecznie dziękujemy. Bóg zapłać! 

   Dziś ostatnia niedziela dziecięcych ferii. Od poniedziałku do piątku jednak dwudziestokilkuosobowa grupka dzieci (każdego dnia była to inna liczba), przychodziła do sali pod plebanią, by w gronie rówieśników spędzać czas, głównie na grach i zabawach. Środa była dniem wyjątkowym w tym sensie, że dzieci gościły gospodarzy tego miejsca. Tak trzeba powiedzieć, gdyż to nie członkowie grupy teatralnej BRO, składającej się z osób z upośledzeniem umysłowym, zajmują salkę pod plebanią w dni powszednie do godz. 15.00, tam odbywając swoje zajęcia. We środę oni właśnie, pod przewodnictwem pana Zbyszka Biegajło, bawili i uczyli dzieci półkolonijne. Zabawa była wyśmienita, nikt się nie nudził.  We czwartek ta niewielka gromadka udała się do Muzeum Marynarki Wojennej na lekcję o zwyczajach marynarskich. Nasz przewodnik był bardzo dowcipny, kreatywny i bystry. Młody człowiek bardzo umiejętnie scalił się z tą dziecięcą grupą i odpowiadał na najdziwniejsze pytania już to poważnie, już to dowcipnie, wciągając w swe opowiadania młodych słuchaczy i przy ich pomocy ilustrując sytuacje, które w świecie marynarskim są pewnie znane, ale dziecięce, szeroko otwarte oczy zdradzały ogromne zainteresowanie. Po powrocie do salki była jeszcze chwila na planszowe gry i... pizzę.

   W czasie salkowych zajęć dzieci nie tylko grały i bawiły się. Była też okazja do rozwinięcia swoich manualnych talentów. Dzieci wykonywały piękne wycinanki oraz papierowe kwiatki. Rzeczywiście - robiły wrażenie.

   W piątek, w ostatni dzień naszych spotkań, rozpoczęło się od Mszy św. w ka-plicy. Potem był film w salce - a jakże! - z pop cornem. Następnie kanapki, galaretki (przygotowane przez panie - opiekunki) i gry, gry, gry...

   Paniom serdecznie dziękujemy za opiekę, troskliwość, codziennie przygotowywane kanapki i porządkowanie sali po każdym dniu zajęć. Serdeczne Bóg zapłać.

   Co prawda już w minioną niedzielę powitaliśmy już w naszej wspólnocie kleryka Pawła Warkusa, który w kolejne niedziele Wielkiego Postu właśnie u nas odbywać będzie część swojej praktyki seminaryjnej. Poprosiliśmy go jednak o krótkie przedstawienie się na łamach naszego biuletynu parafialnego. Oto, co napisał: