Po piątkowym spotkaniu Rady Duszpasterskiej i Ekonomicznej dotarło do nas sprawozdanie z działalności PZ "Caritas" za rok ubiegły. Czytamy w nim m. in., że przed Świętami Wielkanocnymi i Bożego Narodzenia udzielono pomocy żywnościowej w formie paczek 60 rodzinom oraz 23 osobom starszym, samotnym. Przekazano też środki czystości na kwotę 430 zł. Dostarczono również odzież do 30 rodzin. Pod hasłem "Aniołek" zorganizowano prezenty dla 80 dzieci.
   Na początku września zorganizowano akcję pn. Plecak pełen uśmiechu. Nie wszystkie jednak plecaki znalazły ofiarodawców gotowych wypełnić je przyborami szkolnymi, stąd PZ "Caritas" przeznaczył na nie w tym czasie 1017,70 zł. Na zakup artykułów spożywczych (głównie w formie talonów) przekazano łącznie 3500 zł. "Caritas" płaci za obiady w szkole siedmiorgu dzieciom, co kosztowało w minionym roku 3935,53 zł.
   W czasie wakacji organizowane były kolonie dla dzieci w Nakli oraz wyjazdy jedno- i dwudniowe do Władysławowa, Torunia, Poznania, Pruszcza Gdańskiego i Redy. Ogółem wzięło w nich udział 232 dzieci, a kwota jaką na ten cel przeznaczono w formie dofinansowania to 9160 zł.
   Skąd pochodzą środki na te działania? W minionym roku wpływów było mniej niż przed dwoma laty. Dochód z festynu parafialnego to 3853,5 zł, ze skarbonek "Jałmużny postnej" wpłynęło 2555,9 zł, Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom (% od sprzedaży świec wigilijnych) to 429 zł. Inne wpłaty od różnych darczyńców (w tym skarbonka św. Antoniego) to 6250 zł.

   W miniony piątek odbyło się wspólne posiedzenie Rady Duszpasterskiej i Ekonomicznej. Głównie chodziło o zaplanowanie działań związanych ze zbliżającym się czasem Wielkiego Postu, ale nie tylko.
   Tak więc omówiono kwestię zbliżających się półkolonii dla dzieci, dość szczegółowo zastanawiano się nad planem bliskich już rekolekcji wielkopostnych, łącznie z przydzieleniem posług dla poszczególnych grup w ostatnim dniu ich trwania. Zastosowano też nowy podział w kwestii przynoszenia do ołtarza kosza z produktami żywnościowymi w niedziele wielkopostne. Poruszono też temat rekolekcji dla dzieci oraz dni skupienia dla poszczególnych grup parafialnych w czasie Wielkiego Postu. Ze względu na odległość czasową zaledwie wspomniano o czekającej nas 2 czerwca wizytacji biskupiej oraz bierzmowaniu. Zapoznano się też ze stanem remontu organów, sytuacją mieszkańców feralnego baraku należącego do parafii, a przeznaczonego do rozbiórki oraz planami dotyczącymi włożenia posadzki z zakupionego już kamienia. Ten zaś temat szczegółowo był omawiany na Radzie Ekonomicznej. Ponieważ jednak trwają jeszcze negocjacje z ewentualnym wykonawcą, trudno przybliżać publicznie terminy i kwoty.

   Czas pędzi nieubłaganie i dlatego pewne działania na czas winny być przewidziane, a przede wszystkim dobrze przygotowane. Tak jest również ze zbliżającymi się w szybkim tempie feriami, w czasie których pragniemy, jak to było poprzednio, zorganizować jakieś zajęcia dla dzieci w salkach parafialnych. Ten rodzaj zimowej aktywności jest oczekiwany przez spore grono dzieci i ich rodziców. Ze względu na to postulowano już wcześniej utworzyć coś w rodzaju parafialnego zespołu wychowawczego, który by inspirował akcje tego typu i je przeprowadzał. Mamy przecież całkiem sporo nauczycieli i wychowawców czy studentów pedagogiki. Na razie jednak takiego grona osób chętnych się nie doczekaliśmy, ale ostatecznie mamy Rok Wiary...
   Na poniedziałkowym spotkaniu w tej sprawie pojawiły się trzy panie - wśród nich jedna nauczycielka, jedna z mam bardzo zaangażowana w tego typu akcjach i przedstawicielka młodzieży. Dzięki Bogu za nie! Mamy jednak nadzieję, że gdy półkolonie "ruszą", pojawią się również inni pracownicy tego dzieła. Tymczasem ustalono, że jeden z dni półkolonijnych będzie wyjściem na kręgielnię, a innego dnia udamy się na lodowisko. Czekamy tylko na zgłoszenia.

   Pomysł zorganizowania go pojawił się nagle - jak wiosenna burza i podjęty został równie energicznie przez członków naszego, Parafialnego Zespołu "Caritas" oraz członków Rady Dzielnicy Mały Kack. Współpraca między nimi od pierwszych chwil powstania w naszej parafii "Caritas-u" układa się bardzo dobrze, toteż i nadzieje na pomyślne zrealizowanie tegoż pomysłu były wielkie. Akcja stosunkowo późno ogłoszona rodziła obawy co do frekwencji, ale zamiar zorganizowania zabawy w szkole (nie dysponujemy przecież w parafii odpowiednim do tego pomieszczeniem) obiecywał nieco więcej. Niestety ze względów proceduralnych - przy bardzo życzliwym nastawieniu dyrekcji - nie dało się urządzić wspomnianego balu w szkole. Ponadto na kilka dni przed tzw. "godziną zero" zgłosiły się zaledwie 23 osoby... Przy tak niskiej frekwencji postanowiono zorganizować wspomnianą akcję w największej salce pod plebanią. Gdzieś tam pojawiła się obawa, że przy takim sfromułowaniu ogłoszenia, jakie pojawiło się w poprzedzającą niedzielę, przyjdzie kilkunastu panów ze złotówką w garści i... trzeba ich będzie wpuścić. Kto zaś pokryje koszta? Do tego jednak nie doszło. Owszem, było kilkoro singli, ale głównie panie, które za siebie jednak zapłaciły... Kosztów tak naprawdę też było niewiele: za salę przecież nie trzeba było płacić, posiłki (w formie cateringu) dostarczyła pani zaprzyjaźniona z kilkoma osobami z grona organizatorów i nie policzyła kosztów robocizny (!), za co jesteśmy niezmiernie wdzięczni. Pojawił się też profesjonalny wodzirej z drugim panem obsługującym stronę techniczną przedsięwzięcia. Okazało się, że ogółem uczestniczyło w zabawie 37 osób. Było trochę ciasno, jednak towarzystwo nie tylko zmieściło się przy stołach ustawionych w "elkę", ale i znaleźli miejsce do tańczenia. Trzeba zaś przyznać, że bawili się wszyscy, choć przekrój wiekowy był dość znaczny. Były zaś nie tylko tańce, ale i różnego rodzaju zabawy integracyjne, angażujące wszystkich. Zaplanowany do północy bal trwał do godz. 1.00, a ostatni jego uczestnicy wychodzili z salki ok. 3.00... Oznacza to, że i takie działania w ramach parafii są potrzebne, ale przy okazji padła propozycja rozbudowania istniejącej sali lub zbudowania nowej, większej, pojemniejszej. Oj, chciałaby duszyczka do raju, ale... No, może kiedyś, za kilka lat. Daj Boże!

   Zakończył się czas wizyt duszpasterskich zwanych kolędą. Daje to przede wszystkim możliwość bliższego poznania się z tymi, których znamy (albo i nie) z kościoła. Trzeba przyznać, że były to bardzo sympatyczne spotkania. Sporo było pytań dotyczących realizowanych remontów i planów na przyszłość, a również i kilka pomysłów dotyczących choćby kolędowania. Wspólnie więc z ks. Łukaszem ustaliliśmy, że kolędować będziemy naprzemiennie: w roku nieparzystym - od numerów niższych do wyższych, a w parzystym - od wyższych do niższych (aby nie było, że "u nas zawsze na końcu"). Przy okazji warto przypomnieć zasadę wprowadzoną już wcześniej, że w tym roku 28 grudnia kolędować będziemy na tych ulicach, gdzie kolęda odbywała się w ostatnim dniu tegorocznych wizyt duszpasterskich.
   Gdy chodzi o statystykę, to przedstawia się ona podobnie jak w roku ubiegłym: przyjęto nas w 831 domach, 355 drzwi (z różnych powodów) pozostało zamkniętych. Daje to 70,06%. Wiadomo było, że tegoroczne ofiary kolędowe przeznaczone są na spłatę drugiej raty remontowej za organy. Zebrało się tego (nieco więcej niż w ubiegłym roku) 28 520 zł. Wszystkim ofiarodawcom serdeczne składamy Bóg zapłać za zrozumienie i życzliwość.

   W minioną środę odbyło się spotkanie PZ "Caritas" podsumowujące działalność w minionym roku. Ponieważ nie zostało ono przygotowane w formie "do druku" pojawi się ono na łamach naszego biuletynu w przyszłą niedzielę.
   Trochę jednak smutno, że nie przyszli na owo spotkanie ludzie zaproszeni do tej wspólnoty podczas wizyt kolędowych... Może zdrowie, może praca nie pozwoliła? Może po prostu zapomnieli o spotkaniu? Pozostaje mieć nadzieję, że pojawią się na kolejnym spotkaniu "Caritas-u". Brakuje bowiem wciąż "rąk do pracy" w tym dziele. Zwłaszcza, gdy w grę wchodzą tzw. akcje typu zbiórka żywności w sklepach, roznoszenie paczek do rodzin ubogich itd. Właśnie dlatego dyskretnie się przypominamy i serdecznie zapraszamy.

   Trudno powiedzieć, że wydarzyło się tam coś przełomowego, a to dlatego, że na razie pomieszczenie na nią przeznaczone służy chwilowo jako magazyn materiału budowlanego do wspomnianej przed chwilą ubikacji. Jednak zdarzyło się tam coś ważnego zauważenia - pojawiły się krzesła, a właściwie foteliki, które składać się będą na wyposażenie tegoż pomieszczenia. Bardzo wygodne i wytrzymałe. Będą się doskonale nadawały. 

Od jakiegoś czasu relacjonujemy postęp prac realizowanych w naszym kościele. Chodzi przede wszystkim o remont prospektu organowego, który wykonany we własnym zakresie może obniżyć ostateczny koszt remontu całych organów. Dlatego wdzięczni jesteśmy panom, którzy jeszcze w ubiegłym roku oczyścili i pomalowali piszczałki prospektowe. Te zaś - po zmontowaniu stelaża organowego - mogły wreszcie zawisnąć na swoim miejscu. Dokonało się to właśnie wczoraj, dzięki poświęceniu i ofiarności panów stolarzy. To już kolejna sobota, którą poświęcili dla tej sprawy. Trzeba zaś przyznać, że nie chodziło tu wyłącznie o poskładanie jakichś gotowych elementów. Gdy już stanął stelaż organowy należało na odpowiedniej wysokości umieścić wieszaki do piszczałek organowych, a właśne wczoraj zamontowano podstawy pod piszczałki prospektowe. To nie takie łatwe zadanie, bo trzeba było dokładnie dopasować odległości od poszczególnych piszczałek i w płycie podtrzymującej piszczałki na odpowiedniej wysokości wyfrezować wgłębienia odpowiedniej wielkości, aby piszczałki stały stabilnie. Jeśli organmistrze zaakceptują pomysł to może jeszcze pojawi się płyta czołowa wspomnianego prospektu (bo boczne płyty można będzie przykręcić dopiero po powrocie z remontu i ustawieniu na chórze wszystkich elementów oczekiwanego instrumentu).
   Wśród prac oczekiwanych znajdują się również zajęcia związane z ukończeniem ubikacji w kościele. Tu znów kolejne wieczory oraz dzień wczorajszy w szerszym wymiarze doprowadziły do ułożenia znacznej części kafelek na ścianach. Problem polega na tym, że interesujące nas pomieszczenie jest bardzo ciasne, a w związku z tym mnóstwo tam kącików, w których nieustannie trzeba docinać rozmaitego kształtu kafelki. Cierpliwość jednak będzie wynagrodzona.

   Termin jej oddania do użytku z każdym tygodniem się przybliża, ale skoro chcemy zaoszczędzić i nie wynajmować firmy, która prawdopodobnie uporałaby się z tym problemem w ciągu tygodnia, to uzbrójmy się w cierpliwość i zaufajmy jednemu z naszych parafian, który po godzinach pracy przychodzi do kościoła i cierpliwie trudzi się nad wykończeniem koniecznego pomieszczenia. W minionym tygodniu więc - po przeróbce części instalacji odpływowej i wodnej oraz dołożeniu potrzebnych kabli elektrycznych - powstał stelaż pod płyty gipsowe, które w znacznej części zostały już ułożone w ciemnej części ciasnego pomieszczenia. Żywimy nadzieję, że kolejne dni (a właściwie wieczory) pozwolą na ułożenie na nich płytek i przystąpienia do białego montażu.

   Nadeszła kolejna sobota i panowie stolarze znów poświęcili swój wolny czas na pracę przy stawianiu drewnianego stelaża do obudowy organów. Stelaż praktycznie został już postawiony, a na jego zwieńczeniu zawisły wieszaki do piszczałek prospektowych. Oczywiście marzyłoby się nam widzieć już organy w pełnej krasie, a przynajmniej samą ich obudowę ukończoną. W tym wypadku jednak pośpiech nie jest uzasadniony - zamknięta obudowa instrumentu ograniczałaby znacznie możliwość manewru organmistrzom, którzy będą musieli kolejne elementy po remoncie wstawiać na chór. Ostateczny termin zakończenia prac to Święta Wielkanocne. Do tego więc czasu musi nastąpić ostateczne połączenie wszystkich wyremontowanych elementów, natomiast zamknięcie ich obudową będzie już zadaniem łatwiejszym.