Uczestnicy byli poruszeni i zadowoleni, jak wynika z ich opinii w anonimowej ankiecie. Co było tego przyczyną? Dobra Nowina o małżeństwie sakramentalnym, które jest powołaniem i misją w Kościele i świecie. Jest darem i zadaniem nobilitującym małżonków i zobowiązującym do czynienia dobra.   Dziesięć par narzeczeńskich podczas 16 godzin (od piątku do niedzieli) miało okazję przyjrzeć się swojej decyzji w świetle świadectw trzech par małżeńskich, by zobaczyć piękno miłości małżeńskiej i rodzinnej w promieniach łaski Bożej.   Przyszli małżonkowie otrzymali cenny dar, jakim jest dialog - droga do głębszego poznawania się, wzajemnego zrozumienia, akceptacji i gotowości przebaczania. Prowadzący - ks. Krzysztof oraz małżonkowie - dziękują Bogu za to udane dzieło i myślą o „szkole dialogu" dla małżonków w naszej parafii.   PS Patronem i przewodnikiem naszego kursu dla narzeczonych jest św. Jan Paweł II. Jego dwie adhortacje: Familiaris Consortio i Christifideles Laici oraz List do Rodzin mają fundamentalne znaczenie dla przygotowania do Sakramentu Małżeństwa, a także dla pracy z małżonkami np. podczas rekolekcji. Są to prorocze przesłania Papieża o zadaniach i zagrożeniach rodziny oraz wezwanie każdego z nas osobiście i w małżeństwie do ewangelizacji w Kościele i świecie. Papież uświadamia nam wielkość daru Bożego, jakim jest nasz udział w misji Jezusa Chrystusa - Kapłana, Proroka i Króla. Rzecz w tym, by przyjąć ten dar, jako zadanie i wypełniać je z pomocą Bożą. 

   We środę i czwartek odbywały się w naszym kościele rekolekcje wielkopostne dla uczniów uczęszczających do Szkoły Amerykańskiej. Tematyka inspirowana była hasłem obecnego roku duszpasterskiego - Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Sposób przeżywania ćwiczeń rekolekcyjnych podobny jak wśród uczniów z „trzynastki" to znaczy rozpoczęcie modlitwą w kościele, wspólne wprowadzenie w tematykę spotkań, następnie podział na grupy, a po powrocie do kościoła - Eucharystia.

   Jego braku nie da się ukryć. Jakże pomocne jest wyświetlanie tekstów pieśni podczas Mszy św. i nabożeństw. W rzutniku pojawiła się jednak usterka, która - mówiąc w skrócie - wymagała sprowadzenia z zagranicy części zamiennej, szacowanej na ok. 1000 zł. (nie licząc robocizny). Na szczęście mamy w parafii elektronika, który obiecał przyjrzeć się temu urządzeniu i naprawił je (również sprowadzając potrzebną część, ale w cenie 350 zł i nie kosztowała nas robocizna. Jesteśmy ogromnie wdzięczni. 

 Dzięki ks. Krzysiowi w ubiegłym roku po raz pierwszy przeżywaliśmy Drogę Krzyżową ulicami Małego Kacka. Niestety nie mieliśmy jeszcze wówczas odpowiedniego krzyża - takiego, który odzwierciedlałby istotną wagę tego, który niósł Pan Jezus. Dlatego w tym roku poprosiliśmy stolarza (tego od nowych drzwi kościelnych) o wykonanie dla naszej parafii takiego krzyża. Wywiązał się z tego doskonale, a efekt podziwiać mogli nie tylko uczestnicy piątkowej Drogi Krzyżowej, ale wszyscy, którzy odwiedzają naszą świątynie. Teraz bowiem wisieć on będzie na ścianie przy tzw. małej Piecie. Haki montażowe zamontowali trzej panowie w miniony czwartek. Bóg zapłać. 

   Od kilku już lat rekolekcje dla dzieci i młodzieży niesłyszącej z Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Wejherowie odbywają się w naszym kościele. Oczywiście, że związane jest to z pewnymi utrudnieniami logistycznymi - łatwiej przecież wszystko przygotować na miejscu, a tak trzeba przede wszystkim zorganizować transport dla tej, dość licznej mimo wszystko grupy szkolnej (i to na dwa dni) oraz przewieźć przygotowane wcześniej materiały rekolekcyjne i potrzebny sprzęt. Sprawą autokaru zajęła się dyrekcja szkoły, materiałami rekolekcyjnymi - katechetki z tamtejszej szkoły, a nad bezpieczeństwem uczniów czuwali nauczyciele i wychowawcy.   Jak widać, logistycznie jest to dość skomplikowane przedsięwzięcie, ale warto ten ciężar podjąć dla tych młodych ludzi, którzy i tak nie mają łatwo, bo upośledzenie słuchu w znacznym stopniu ogranicza wyobraźnię człowieka, zaś to, co jest przedmiotem wiary, jest w znacznej mierze abstrakcyjne, odwołujące się właśnie do wyobraźni. Tymczasem, pewnie z racji odmiany miejsca, młodzież chętnie tu przyjeżdża. Jest to dla nich inny kościół, nie ten, do którego są przyzwyczajeni i pewnie dlatego przeżycia rekolekcyjne są również inne, bardziej wyraziste. Dla podkreślenia odmiennego charakteru tych duchowych ćwiczeń, w ciągu owych kilku godzin pobytu, należy zmieniać sposób docierania do świadomości tychże ludzi. Była więc modlitwa na rozpoczęcie, wprowadzenie w tematykę rekolekcyjną krótkim filmikiem animowanym, następnie podział na grupy i rozejście się do naszych parafialnych salek. Tam każda grupa realizowała swój temat, z którego zdawała relację po powrocie do kościoła przed wszystkimi zgromadzonymi, oczywiście dokumentując swoje przemyślenia w formie graficznej.    

   Po tej części odbyło się nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Tym razem nieco inaczej przeżywane niż zwykle, ale dobrze przemawiające do wyobraźni: nikt nie opuszczał miejsca w ławce, za to na ekranie pojawiały się fragmenty filmu z Misterium Męki Pańskiej na Kalwarii Wejherowskiej, odnoszące się do kolejnych stacji. Po Drodze Krzyżowej był czas na indywidualną spowiedź dla chętnych, których - jak zwykle było wielu. Wszystko zakończyło się wspólną Eucharystią, po której nastąpił wyjazd do Wejherowa.  

   Już trzy przeżyliśmy podczas tegorocznego Wielkiego Postu, ale z przykrością trzeba stwierdzić, że nie cieszą się one należnym zainteresowaniem. To ciekawe, bo gdy w roku ubiegłym szliśmy w trakcie tego nabożeństwa ulicami Małego Kacka, to uczestników tej modlitwy było zaskakująco wielu. Dlatego poza ciągłym zachęcaniem do włączenia się w te piątkowe nabożeństwa zapraszamy na kolejną Drogę Krzyżową ulicami naszej parafii, na dzień 20 marca przemierzając ulice: Wieluńską, Łęczycką, Kaliską, Lipnowską do Olkuskiej, a stamtąd do kościoła.  

   Podobnie jak w roku ubiegłym, teraz również, podczas trwania zimowych ferii w województwie kujawsko-pomorskim, ks. Przemek Skowroński przyjechał do naszej parafii z młodzieżą jednej z brodnickich parafii. Z przepięknych zakątków nad Drwęcą zapragnęli oni wyjechać nad morze, aby w innych przestrzeniach i innym klimacie doświadczyć obecności Boga. Usiłowali więc Go spotkać na adoracjach Najświętszego Sakramentu, w ramach braterskich rozmów nad Słowem Bożym, podczas spaceru nad morskim brzegiem i w czasie rekreacji. Uprzywilejowaną przestrzenią kontaktu z Najwyższym była, oczywiście, Eucharystia, w której od czwartku do soboty włącznie uczestniczyli razem z naszą parafialną wspólnotą. Gdy pierwszego dnia dwudziestopięcioosobowa grupa dołączyła do naszych parafian w kaplicy, zrobiło się trochę ciasno... (Daj Boże jak najczęściej takie problemy!) W piątek nie tylko prowadzili oni śpiewy podczas wieczornej Mszy św., ale również rozważania Drogi Krzyżowej przy-gotowane zostały przez nich. Cieszymy się z ich obecności i prosimy Boga o podobnego wirusa pobożności dla naszych młodziaków. 

   W ubiegłym tygodniu odbył się krótki, niespełna trzydniowy, rekolekcyjno - wypoczynkowy wyjazd scholki do Sychowa. Był to nasz pierwszy taki wyjazd.  Pojechała grupka 9 dziewczynek pod opieką pani Oli i księdza Krzysztofa. Do naszej grupy dołączyła schola z parafii pod wezwaniem św. Faustyny w Pucku, ich opiekunowie oraz animatorki z Oazy Młodzieżowej. Wszyscy zamieszkali w sychowskiej szkole podstawowej.
   Te trzy krótkie dni były czasem wspólnej modlitwy i zabawy. Opiekunowie zorganizowali warsztaty śpiewu, na których, przy akompaniamencie gitary mogłyśmy poznać nowe piosenki. Była też okazja by „powymieniać" się znanymi już piosenkami z koleżankami z Pucka. Dzięki temu i one, i my poszerzyłyśmy swój repertuar. Poza nauką większość czasu spędziłyśmy na wspólnych tańcach, grach i zabawach. Największą popularnością cieszyły się zajęcia z zumby, które poprowadziła bardzo sympatyczna pani instruktorka.
   W piątek uczestniczyłyśmy we Mszy św. w pobliskim kościele. Pierwszego dnia nie mogło zabraknąć pączków, gdyż był to tłusty czwartek. Pyszne posiłki przygotował nam pan kucharz. Sprzątaniem i zmywaniem naczyń zajęłyśmy się same. Miałyśmy okazję razem przygotować podwieczorek. Dziewczyny z naszej scholki zżyły się ze sobą tak, że drugiego dnia postanowiły nocować wszystkie w jednej sali. Cieszymy się, że zawarłyśmy nowe znajomości i już planujemy odwiedzić nasze koleżanki w Pucku i oczywiście czekamy na nie u nas, w Gdyni.

   Istotnie, trochę może to dziwić, skoro przy obecnych czterech i tak nie ma tłoku... Wciąż jednak nie mają miejsca w naszej świątyni niesłyszący i niepełnosprawni ruchowo, proszący o sakrament pojednania. Dzięki parafialnemu stolarzowi, w miejscu, które od dłuższego czasu było do tego celu przeznaczone, na ścianach zamontowano laminowane płyty ustawiono klęcznik (dla osób tylko niesłyszących) oraz dwa krzesła (jedno dla spowiednika, drugie dla osoby niepełnosprawnej). Drzwi są na tyle szerokie, aby przejechać mógł przez nie wózek inwalidzki. Aby skorzystać ze spowiedzi w tym konfesjonale, wystarczy poprosić któregokolwiek z księży. Teraz nikt nie może się czuć wyłączony.