Wchodząc do kościoła zwracamy uwagę na kwiaty posadzone na rabatkach przy kościelnym murze oraz te, które - by jak najlepiej się rozwijały - zostały odpowiednio przycięte. Kilka "niewidzialnych rąk" się tym zajmuje. I chwała im za to, że dla chwały Bożej troszczą się o zewnętrzny wystrój domu Bożego.
   Inne ręce zajmują się kwieciem wewnątrz kościoła. Tym również gorąco dziękujemy. Ostatnio pytał ktoś, co się stało z kwiatami, które na święta wyparły choinki na filarach. Śpieszę z wyjaśnieniem, by odetchnęli zaniepokojeni: są w dobrych rękach - tych samych, które sadziły je poprzednio. Wnętrze świątyni nie jest najlepszym środowiskiem dla owych roślin, które tak radują nasze oczy, dlatego istniała konieczność zabrania ich do swego rodzaju regeneracji. Na święta wrócą niechybnie odnowione i upiększone. Aktualnie przecież mamy Wielki Post.

   Wcześniej już pisałem o stanie obrazu MBNP, o tym jak wyglądała jego konserwacja i odnawianie. Efekt jest rzeczywiście znakomity i z wdzięcznością myśleć wypada o wszystkich osobach, które miały swój udział w tym przedsięwzięciu. Zachodziła jednak obawa, by przy otwartym kościele nikt nie uległ pokusie odrapywania owego obrazu, czy - broń Boże - wydłubywania szkiełek z korony Matki Bożej i dlatego postanowiono, że obraz ten zostanie umieszczony wysoko, ponad dużym obrazem Matki Najświętszej w ołtarzu bocznym. W minionym tygodniu dwaj panowie dokonali tego przy pomocy długiej drabiny, umieszczając obraz w niewielkim nachyleniu do pionu, aby z dołu lepiej można było dostrzec efekt pracy złotnika i konserwatora. Oby się i sama Matka Najświętsza lepiej poczuła w odnowionej szacie.
A my chciejmy się przed Nią stawiać każdej środy na nowennie.

   Tyle przygotowań, oczekiwania, rozmów z katechetami, Radą Duszpasterską oraz rekolekcjonistą, i oto jesteśmy już po rekolekcjach.
   Nie ma wątpliwości, że różniły się one od poprzednich, ale tak właśnie powinno być. Nie chodzi przy tym o sam sposób głoszenia nauk przez kaznodzieję, ale też o wieczorne nabożeństwa, które zorganizowane były nieco inaczej niż w poprzednich latach. Dzięki ks. Krzysztofowi nastrój tychże wieczornych spotkań kształtowała śpiewająca młodzież z pobliskiego Chwaszczyna. Środowy wieczór należał już do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Odrestaurowany obraz ku Jej czci przyniesiony został w procesji darów ofiarnych i zajął główne miejsce w prezbiterium. Po Mszy św. odmówiliśmy nowennę do MBNP, a wielką radością była niespotykana dotąd liczba kartek z prośbami i podziękowaniami. Daj Boże, aby to był początek ożywienia kultu Matki od Nieustającej Pomocy - jak ją również nazywamy.
   Co do frekwencji... no, cóż? Zawsze można powiedzieć, że mogło nas być więcej, bo w sumie (licząc poranną i wieczorną Eucharystie) zbierało się każdego dnia ok. 320 - 340 osób. To około 10% całej naszej wspólnoty. Trzeba jednak uwzględnić chorych, obłożnie chorych, tych, którzy pracowali w tym czasie oraz pracujących zagranicą. Statystyka ta poprawi się też, gdy dodamy do tej liczby dzieci, które w tym samym czasie uczestniczyły w zajęciach dla nich przygotowanych w godzinach przedpołudniowych i południowych. Dzieci z klas I - III mieliśmy prawie setkę, zaś klasy starsze oscylowały w granicach 80 osób. Pierwsza kategoria młodszych katolików zajęta była przez dwie godziny, zaś druga - dwie i pół godziny. Nie można by, oczywiście, trzymać ich przez ten czas tylko w kościele, dlatego po wspólnej części w naszej świątyni, z udziałem ks. Rekolekcjonisty, dzieci dzielone były na trzy grupy: jedna pozostawała w kościele, druga przenosiła się w tym czasie do kaplicy adoracji, a trzecia do sali pod plebanią. A po kilkudziesięciu minutach - zmia-na. Przygotowano dla nich katechezy, śpiewy, film o świętych, dzieci uczyły się adorowania Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie oraz własnoręcznie wykonywały małe różańce - dzięsiątki różańca, które zawsze mogą mieć pod ręką i często odmawiać. Na zakończenie rekolekcji uczestniczyły w Mszy św.
   Pozostaje mieć nadzieję, że duchowe ziarno w tym czasie posiane, przyniesie plon obfity - na chwałę Pana Boga i dla pożytku naszej Wspólnoty. 

   Od pewnego czasu pojawiały się prośby o ustawienie przed kościołem stojaka na rowery dla tych, którzy do świątyni naszej przybywają tymi ekologicznymi pojazdami. Bóg zapłać panu ślusarzowi, który bardzo solidnie wykonał potrzebny przedmiot i zakotwiczył na kościelnym placu.

   W minioną niedzielę "wystartowała" wreszcie parafialna kawiarenka. Niezbyt duża, ale jak widać, na nasze potrzeby wystarczająca. Dziękujemy serdecznie panu stolarzowi, który ofiarował do niej podświetlaną witrynkę, w której przechowywane będą "długoterminowe" ciastka i słodycze, które trudno było-by trzymać na otwartych półeczkach.

   Roztropnie byłoby założyć, że młode pokolenie nie zna tego pojęcia. Dlatego śpieszę z wyjaśnieniem - katafalk to podwyższenie na trumnę, które stawia się w kościele przed ołtarzem, by trumna była widoczna dla wszystkich uczestników żałobnej uroczystości. Co prawda mieliśmy w parafii taki przedmiot, ale był on już bardzo stary, bardzo ciężki i bardzo spróchniały. Ponadto był na metalowych kółkach, które wyraźnie rysowały starą podłogę podczas przetaczania go spod chóru na przód kościoła. Dlatego został on - jak to się dziś mówi - zutylizowany, a zastąpiły go ławki, okrywane fioletowym materiałem. Było to jednak wyjście awaryjne, bo ich długość utrudniała podchodzenie do Komunii św. w trakcie Mszy św. pogrzebowej - zwłaszcza, gdy trumna obłożona była wieńcami i kwiatami.
  Od kilkunastu dni mamy już nowy katafalk, stylistycznie dostosowany do innych mebli kościelnych, skromny, w kolorze ławek, ale za to dwuczęściowy, co pozwoli na ustawianie trumny częściowo na pierwszym stopniu.

   Pod koniec ubiegłego roku w grudniu w naszej parafii zorganizowaliśmy 3 katechezy dla dorosłych, które w nawiązaniu do okresu adwentu poruszały tematykę śmierci i życia wiecznego. Katechezy te mimo niewielkiej grupy spotkały się z zainteresowaniem i pragnieniem ich kontynuacji w nowym roku.
   W odpowiedzi na to pragnienie przygotowaliśmy cykl katechez o początkach naszego świata i nas ludzi - a więc o teologii stworzenia. Tematyka bynajmniej nie mniej ciekawa, a w świetle dzisiejszej nauki może nawet bardziej kontrowersyjna. Mamy nadzieję, że będzie to okazja do pogłębienia i zrozumienia prawd wiary, które mówią o źródle naszego istnienia.

   Pamiętamy jak wyglądał do niedawna obraz MBNP w naszym kościele... Troszczący się o ołtarz, na którym stał wspomniany obraz doskonale wiedzą ile sypało się zeń pokornikowego proszku... Korony, będące mosiężnym odlewem były już dosłownie czarne. Teraz zaś obraz jest już odnowiony i czeka na ponowne wystawienie go do kultu. Okazją będą wspomniane wyżej rekolekcje. Sam obraz zaś, po konserwacji, wytruciu szkodników i zakonserwowaniu, a przede wszystkim po pozłoceniu koron, wygląda przepięknie. Rodzi to nadzieję na odrodzenie się kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy w naszej parafii. Zwykle we środę bywa więcej osób niż w pozostałe dni powszednie, ale daleko nam jeszcze do tych czasów, które gromadziły wiernych w znakomitszej liczbie...

   Pierwsze w tym roku kalendarzowym spotkanie Rady Duszpasterskiej odbyło się w minioną środę. Tematem wiodącym był, oczywiście, zbliżający się czas Wielkiego Postu, a wraz z nim parafialne rekolekcje. Tym razem gościć będziemy biblistę, dziekana Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, ks. prof. Dariusza Koteckiego. Podczas spotkania omówiono tematykę i przebieg rekolekcji, zaproponowany przez księdza rekolekcjonistę. Zgodzono się co do tego, że należy kontynuować rozpoczętą praktykę ubogacania codziennych spotkań wieczornych o elementy adoracyjne i refleksyjne podczas nabożeństw, będących kontynuacją Eucharystii połączonej z nauką rekolekcyjną. Ponieważ sam rekolekcjonista zapropo-nował na środę rozbudowane nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, postanowiono wykorzystać ten moment na ponowne poświęcenie obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który właśnie został gruntownie odnowiony.
   W związku z coraz dłuższym dniem i cieplejszą porą, padła propozycja przeniesienia Mszy św. w dni powszednie już do górnego kościoła. Ostatecznie jednak zadecydowano, że Eucharystie odbywać się będą nadal w kaplicy adoracji.
   Jeden z członków Rady zauważył, że przykościelny krzyż misyjny jest już mocno zainfekowany jakimś rodzajem grzyba. Oznacza to konieczność wymienienia go na nowy w raczej trudnej do określenia przyszłości. To jednak wiązać się będzie raczej z umiejscowieniem nowego krzyża na przeciwległym trawniku, w miejscu jego wcześniejszej lokalizacji, być może łącznie z figurą Matki Bożej z Ain Karim. To jednak na razie tylko plany.
   Ponieważ niewielkie jest w naszej parafii zainteresowanie pielgrzymkami nie tylko zagranicznymi, ale nawet krajowymi, które obejmują więcej niż dwa dni, podjęto propozycję zorganizowania w cieplejszych miesiącach jednodniowych pielgrzymek do pobliskich sanktuariów. Celem pierwszej z nich będzie sanktuarium Matki Bożej Królowej Kaszub w Sianowie.

   W sobotę przed tygodniem odbył się bal karnawałowy zorganizowany przez nasz PZ "Caritas". Przed rokiem bawiło się 21 par w sali pod plebanią, choć nie dla wszystkich chętnych wystarczyło miejsca. Dlatego właśnie na kolejny bal znaleziono większą salę. Istotnie, tym razem pomieścić ona mogła ponad 60 osób, ale i to było za mało. Szkoda, bo zabawa była wyśmienita: pod przewodnictwem miejscowego DJ nie tylko tańczono na parkiecie, ale i zdobywano nagrody w konkursach. Do tego wyśmienite jedzenie no i... doborowe towarzystwo. Wypada mieć nadzieję, że to nie ostatni taki bal.