A przecież było tak dobrze! Wierny przykazaniom, kochający Boga i pragnący całkowitego z Nim zjednoczenia... Teraz to już chyba sam Pan Bóg winien zainteresować się swoim wiernym synem i na wozie o koniach ognistych wziąć go do nieba. A tu - rozczarowanie: chcesz być doskonałym to sprzedaj wszystko, co masz i rozdaj ubogim...

   Dlaczego miałby pozbyć się wszystkiego? Bo i tak wszystkie bogactwa straci - za miesiąc, rok piętnaście czy czterdzieści lat. Śmierć wszystko odbiera z wyjątkiem Boga. Dlatego warto wszystko dla Niego poświęcić, a zwłaszcza dobra ulotne. Oczywiście, że skrajne ubóstwo nie jest dla wszystkich, a przede wszystkim nie jest gwarancją zbawienia. W przeciwnym wypadku wystarczyłoby być pobożnym kloszardem. To jednak za mało. To Pan Bóg musi być zawsze na pierwszym miejscu: przed wszystkimi i przed wszystkim.