Jak to możliwe, aby ktoś mając wizję ostatecznego szczęścia, zamiast podążać w tę stronę za wszelką cenę, zajmuje się malowaniem płotów i pielęgnacją przydrożnych kwiatków. Czyni to zresztą z taką starannością, że ostateczny cel pomału przestaje się liczyć. Tak należy rozumieć oburzenie Pana Jezusa, niemogącego pogodzić się z obłudą i fałszem ludzi będących tak blisko Boga, którym zaczęły wystarczać tylko Jego fotografie...

   Św. Paweł w drugim czytaniu poucza Tesaloniczan, aby trwać niewzruszenie i trzymać się tradycji, o których zostali pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu. Czyli: Pismo i Tradycja, ale o jakiej tradycji można mówić zaledwie ćwierć wieku po Zmartwychwstaniu Pana Jezusa? A jednak - ćwierć wieku to więcej niż jedno pokolenie... Przez taki czas można wytworzyć tradycję. Znamy to przecież: mama opowiadała, dziadek mówił, babcia zawsze powtarzała. To właśnie tradycja. A co ona zawiera? Przekazuje to wszystko, co kierowało myśleniem i zachowaniami ludzi, którzy właśnie w Piśmie Świętym wskazówek poszukiwali.

   Patronka dnia dzisiejszego, św. Monika właśnie na tym się opierała: wychowana w chrześcijańskiej rodzinie i zasłuchana w Bożą mądrość potrafiła w cierpliwości i z ogromną miłością traktować swego męża o dwadzieścia lat starszego, o wyjątkowo trudnym charakterze, a także jego matkę, traktującą swoją synową niemalże z okrucieństwem. Jednakże właśnie dzięki owym anielskim cechom nie tylko doprowadziła męża do chrztu - tuż przed śmiercią. To jednak nie wszystko - modlitwami swymi i postem doprowadziła do jego nawrócenia, wejścia na drogę kapłańską, zaś radością zupełnie nieoczekiwaną było przyjęcie przez niego sakry biskupiej, a dziś czcimy go jako doktora Kościoła.

   Pokora, służba, cierpliwość, a przede wszystkim miłość - oto największe dobra, które przekazuje nam chrześcijańska tradycja. Warto ją pielęgnować.