Dobrze jest dowiedzieć o tym jak najwcześniej. Szczęśliwe te dzieci, które od początku tego uczono. Nie straciły cennych lat, motywację czerpały z prawdziwej miłości, a ku dobremu popychała je tęsknota za tym, co najważniejsze. Owszem, nikomu nie udało się przejść przez życie bez błędów i upadków, ale świadomość tego, co najważniejsze, potrafiła stawiać na nogi...

   Gorzej z tymi, którzy nie mieli dobrego przykładu, albo - jak patron dnia dzisiejszego - byli wewnętrznie rozdarci: pobożna, rozmodlona matka, cierpliwa i empatyczna, dająca dobry przykład synowi oraz porywczy, wręcz agresywny ojciec, poganin, szukający w życiu jedynie rozrywki. Nic dziwnego, że Augustyn tak długo błądził. Chciał być niezależny, sam decydować o swoim życiu i niemalże utopił się w gąszczu propozycji tego świata. Ocalał dzięki wytrwałej modlitwie matki. Był niezwykle inteligentny i to dało mu możliwość poznania Najwyższego. Spory wpływ na to miały kazania świętego biskupa Ambrożego. Koniec końców znalazł właściwą drogę i niezwykle się na niej umocnił, umacniając z czasem innych. Jedną tylko pozostawił sobie pretensję: Późno Cię umiłowałem, Piękności tak dawna a tak nowa, późno Cię umiłowałem. W głębi duszy byłaś, a ja się błąkałem po bezdrożach i tam Ciebie szukałem.

   Często mówimy: lepiej późno niż wcale, ale po co tracić cenny czas, skoro od początku można służyć Panu i być szczęśliwym?