Szósty wiek przed Chrystusem, członkowie narodu wybranego siłą uprowadzeni do niewoli egzystują w Babilonii i zadają sobie pytanie, dlaczego tam się znaleźli, gdzie jest wielkość ich Boga no i czy jest szansa na zakończenie tego koszmaru. Pośród nich przebywa też Daniel, młody człowiek, niezwykle inteligentny a do tego wyposażony w dar proroctwa. Można powiedzieć, że miał największą jasność sytuacji oraz rozumienie konieczności tego, co się dokonało. To on, w dzisiejszym czytaniu wyjaśnia, skąd wszystkie te nieszczęścia. Ogólny sens tego wywodu można sprowadzić do jednego: sami sobie jesteśmy winni, bo przodkowie nasi, przywódcy i my sami, opuściliśmy naszego Boga, nie dochowaliśmy wierności przymierzu, a w ten sposób pozbawiliśmy się skutecznej obrony. Wstyd na twarzach - to określenie pojawia się kilkukrotnie i jest dobrym początkiem nawrócenia.

   Na początek drugiego tygodnia Wielkiego Postu jest to idealna wskazówka: najpierw należy przyznać się do swoich grzechów, żałować za nie i podjąć pokutę - wówczas już na horyzoncie pojawi się światło Bożego Miłosierdzia, o którym również mówi prorok Daniel. Dlaczego? Bo Bóg jest miłosierny i łaskawy niezależnie od naszego postępowania i chętnie swą łaskawość okazuje tym, którzy ku Niemu z pokorą się zwracają.