W pamięci mieszkańców szczególnie Pomorza i Śląska - choć nie tylko tu - pozostała wielka krzywda, jaką wyrządzali czerwonoarmiści wyzwalając nasz kraj na końcówce II wojny światowej. Wspomnienia były na tyle bolesne, że w wypadku ewidentnej niegodziwości któregoś z rodaków, wystarczyło powiedzieć do niego: ty Rusku...

   W ten sposób wyobraźmy sobie przemowę Izajasza, kierowaną do swoich rodaków. Zwraca się on do nich tak: Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy, daj posłuch prawu naszego Boga, ludu Gomory! Od dawna już nie było tych miast, choć pamięć o ich niegodziwości przetrwała. Nazwanie kogoś imieniem tamtych zatraceńców musiało poruszyć do żywego. I tak z pewnością było. Chodziło o inspirację do nawrócenia. Na czym miałoby ono polegać? Po pierwsze: usunąć zło dokonanych uczynków. Samych uczynków nie da się usunąć, bo przecież już zostały dokonane, ale pozostają ich skutki. To te właśnie należy usuwać. I co dalej? Przestańcie czynić zło! Zaprawiajcie się w dobru! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie! To właśnie na tym ma polegać nawrócenie i tego nasz Pan ma prawo oczekiwać.