Aby lepiej zrozumieć znaczenie dzisiejszego Słowa, warto odnieść się do kontekstu historycznego, w którym ono powstało. Mówimy tu o okresie zwanym wojną syro-efraimską. Podzielone od około dwóch wieków królestwo Dawidowe można by porównać do niedawnego podziału Niemiec na NRD i RFN albo dzisiejszą Koreę Południową i Północną: jeden naród, jeden język, wspólna historia i wierzenia, a przecież dwa organizmy. Po zakończeniu rządów Salomona, jego państwo podzielone zostało na dwa organizmy: północny to Izrael (zwany Efraimem) oraz południowy, czyli Juda. Wobec rosnącej potęgi asyryjskiej i jawnemu zagrożeniu suwerenności, władca północny postanowił zawrzeć sojusz z Aramem (czyli Syrią) oraz Judą, właśnie przeciw Asyrii. Ponieważ Achaz nie miał zamiaru wybrać się na wojnę, północne królestwa wraz Edomem od południa, postanowili zmusić go do zmiany stanowiska. W tym celu wyruszyli na wojnę z nim. Ten jednak w porę zebrał mnóstwo kosztowności z pałacu królewskiego oraz skarbów świątyni i uprzedził ich ruch, kupując sobie za to życzliwość Tiglat Piliezera. Ten niebawem rozprawi się z buntownikami, oszczędzając Achaza, ale ten pokój nie będzie trwały.

   W jego państwie co innego trzeba było zmienić. Achaz powinien zacząć od samego siebie. To on przecież tolerował kulty bałwochwalcze i sam w nich uczestniczył, przeprowadzając przez ogień swojego syna. To zaś sformułowanie oznacza złożenie go w ofierze dla bożka Baala. Wolał oprzeć się na ludzkich kalkulacjach i zaufać sile obcego miecza, niż zaufać Bogu i w Nim złożyć całą swą ufność. Tego rodzaju praktyki nie popłacają. Wystarczy przypomnieć sobie choćby tzw. czas przedwojenny: sojusze z wielkimi mocarstwami - Anglią i Francją - nie odsunęły od nas groźby wojny. Przeciwnie: rozsierdziły jedynie najeźdźcę i doprowadziły do rozpętania największego w historii konfliktu światowego, który pochłonął około pięćdziesięciu milionów istnień ludzkich. Prawdziwą potęgą jest Bóg - wiecznie żywy i nikogo się nie obawiający. Jemu zaufajmy.