Przez wiele lat miałem problem z dzisiejszą Ewangelią, a właściwie z ostatnim zdaniem dzisiejszej perykopy. Logicznym jest bowiem, że mając zamiar zbudować wieżę, należy wpierw obliczyć, czy stać nas na jej wykończenie. Podobnie z perspektywą wojny: decydując się na bolesne starcie, można stracić wszystko, jeśli zaś kalkulacje potwierdzają, że jest jakaś nadzieja wygranej, nie będziemy decydować się na ryzyko utraty znacznej części majątku, a może i sporego zakresu wolności. I to doskonale rozumiemy, ale po co dopisane zostało tam jeszcze zdanie o wyrzeczeniu się wszystkiego, co posiadamy? Nie bardzo udaje się to połączyć. Okazuje się jednak, że jest inaczej: to właśnie bardzo potrzebne zdanie, bo jeśli pozostaniemy wyłącznie przy logice, rachubach i prognozach, oznaczać to będzie (w każdej dziedzinie), że liczymy jedynie na siebie. Gdy zaś wszystko zawierzymy Panu Bogu i od Niego spodziewać się będziemy rozwiązań i wsparcia, to możemy być Jego uczniami. On zaś będzie się troszczył o nas i nieustannie nas wspomagał. Musimy jednak zdobyć się na ten gest pokory, w której (i to jest zgodnie z prawdą) nic nie jest nasze, niczego nie uznajemy za swą własność, ale przez całe życie gospodarujemy nie-swoimi, czyli Bożymi dobrami. To daje nam nadzieję na dopełnienie przez Niego naszych, osobistych braków i doprowadzenie wszystkiego do szczęśliwego końca.