J   esteśmy niemal u kresu kolejnego roku kościelnego. Już za dwa tygodnie rozpoczniemy czas adwentu jako początek nowego roku liturgicznego. Zanim to jednak nastąpi obchodzić będziemy - zwłaszcza w naszej wspólnocie - uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. To właśnie On niejako domyka poprzedni rok rozliczeniowy. Dzieje się tak dlatego, aby przypomnieć nam o tym końcu, który stanie się nowym początkiem. Gdy przyjdzie Chrystus - nasz Pan i Odkupiciel, ukaże się jako Sędzia żywych i umarłych. Dla jednych będzie to dzień radosnej odmiany - wejście do szczęścia wiecznego, do chwały nieba, której pragnienie ożywiało całą ich doczesność. Inni zaś rozpoczną żałosny byt potępionych, tym straszliwszy, że nigdy się niekończący. W doczesności z utrapień, bólu i cierpienia wyzwala śmierć. Tam nie będzie już dla niej miejsca... I - paradoksalnie - jak tu, na ziemi z całych sił przed nią uciekali, a musieli się poddać, to tam będą jej pragnęli jako wybawienia, a nie zjawi się. Nigdy. 
   Zarówno pierwsze dzisiejsze czytanie jak i Ewangelia należą do gatunku pism apokaliptycznych. Te zaś powstawały nie po to, aby przerażać okropnością straszliwych obrazów. Owszem, opisują to wszystko, co zapowiedziane przez Boga i co musi się wypełnić, ale przerazić mogą wyłącznie tych, którzy nie mają nadziei. To prawda, że grzesznikami jesteśmy wszyscy i nie nam się licytować na doskonałość. Tylko Pan Bóg zna serca ludzkie. Jeśli jednak ktoś, upadając, wciąż się podnosi i szuka Bożego zmiłowania, błaga o przebaczenie, nie musi obawiać się Boskiego sądu. Bóg nienawidzi grzechu, ale kocha grzesznika. Któż jak On jest w stanie dostrzec nasze wysiłki, pragnienia, któż zrozumie intencje i motywacje, podrywające wciąż z upadków? Dlatego pragnąc uratować swoją wieczność, nigdy nie wolno tracić nadziei. Raczej wołać należy: Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem.