W obu dzisiejszych czytaniach mamy do czynienia z pożegnaniami: żegna się św. Paweł ze starszymi Kościoła w Efezie, przewidując rychły koniec swego żywota i żegna się Pan Jezus z apostołami podczas Ostatniej Wieczerzy - na kilka chwil przed początkiem męki, która zaskutkuje śmiercią na krzyżu. Słowa przy takich okazjach wypowiadane głęboko zapadają w pamięć. I cóż takiego mówią obydwaj? Co powinno zostać zapamiętane?

   Dla Pawła istotne jest jedynie to, aby dać świadectwo o Ewangelii łaski Bożej. Właściwie to samo, choć bardziej precyzyjnie przedstawia to Pan Jezus, mówiąc o otoczeniu chwałą Boga... Cóż by to jednak miało oznaczać? No właśnie to wyjaśnia nasz Pan: Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. Nie chodzi więc o pochwalne hymny, nie chodzi jedynie o duchowy wymiar naszych relacji z Ojcem, ale o wypełnienie tego, co jest częścią Jego planu dla nas. Dlatego tak ważne jest (szczególnie w tym czasie) wołanie o światło Ducha Świętego, abyśmy przede wszystkim znali zakres swoich zadań, ale też posiedli siłę do ich realizacji. Na tym właśnie polega otaczanie Boga chwałą.