W dniu beatyfikacji bł. Karoliny Kózkówny pp. Jan Paweł II - opierając się na przykładzie jej życia - powiedział, że święci mogą być również po to, aby zawstydzać. W pewnym sensie również i patron dnia dzisiejszego, św. Jan Chrzciciel jest po to, by i nas zawstydzać. Owszem, miał nieco lepsze warunki: sprawdzeni w wierze i pobożności rodzice, mający świadomość krótkiego wpływu na jego wychowanie, przelali nań całą swoją miłość do Najwyższego. Napełniony nie tylko bogactwem pobożności, ale i słowa Bożego, nie mógł się odnaleźć wśród świata, wiążącego się niepotrzebnie z rzeczami i sprawami niepotrzebnymi. Dlatego osiadł na pustkowiu i tam całkowicie oddawał się Panu.

   Nieprzypadkowo w drugim czytaniu wykorzystano słowa św. Pawła odnoszącego się do króla Dawida, o którym powiedział sam Bóg: Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę. Idealnie pasują one również do św. Jana. Podobnie zresztą jak fragment Księgi Izajasza, tworzący pierwsze czytanie, w którym Pan Bóg wybierając go na swego proroka, powiedział do niego: to zbyt mało, że jesteś mi sługą... Bo Pan Bóg, traktując nas poważnie, przydziela też nam bardzo poważne zadania.

   Jeśli św. Jan ma nas zawstydzać, to zwłaszcza w tym zakresie: Czy we wszystkim wypełniam wolę Boga? Oraz: Czy mam świadomość tego, że jako sługa wciąż zbyt mało czynię?