Mówimy dziś o pierwszej gminie chrześcijańskiej, czyli jerozolimskiej. Ich poczucie wspólnoty i troski wzajemnej przywoływane było nawet przez komunistów. Widzieli w tym swój pierwowzór. I raczej nie chodziło im o wzmiankę o świadczeniu z wielką mocą o zmartwychwstaniu Pana Jezusa ani o to, że wszyscy mieli wielką łaskę. Tych pociągło raczej to, co dotyczyło spraw materialnych: żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Oraz: właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze ze sprzedaży, i składali je u stóp apostołów. Każdemu rozdzielano według potrzeby.

   Może to i kusząca wizja - ale dla członków wspólnot zakonnych, nie zaś dla ludzi żyjących w rodzinach. Pierwsi chrześcijanie jerozolimscy tak byli przekonani o rychłym, powtórnym nadejściu Mesjasza, że wszystko im było jedno. Wierzyli bowiem, że jest to raczej kwestią tygodni niż miesięcy. Tymczasem od tamtej pory ziemia obróciła się już niemal trzy czwarte miliona razy i... nic. A im samym, ogołoconym ze wszystkiego trzeba było organizować pomoc w innych, chrystianizujących się krajach. Nie stan posiadania, ale moc przywiązania do tego, co się posiada może wieść do zguby. Gdyby nie wyzbyli się wszystkiego, z pewnością wystarczyłoby im dziesięcinę na ten cel przeznaczać, a Pan Bóg by im błogosławił, by wspierać mogli kolejnych.