Tak, to coś, czego potrzeba dziś najbardziej. Pomyślmy o sytuacji sprzed dwóch tysięcy lat: atmosfera wokół Jezusa z Nazaretu napięta do granic możliwości, On sam jakby właśnie do tego dążył i stało się: został pochwycony, uśmiercony i... No właśnie, ważne jest to, co się po tym stało. Apostołowie przerażeni zamknęli się w Wieczerniku, Kleofas z drugim uczniem uciekali na wieś, do Emaus, kobiety mówiły coś o Zmartwychwstaniu, ale nikt niczego na pewno nie wiedział. Atmosfera grozy i strachu unosiła się nad tymi, którzy wcześniej Chrystusowi zawierzyli. Męczeńska śmierć Szczepana miała to jedynie dopełnić.

   Tymczasem wspomnienie samego Szczepana, który ze wzrokiem wbitym w niebo odważnie mówił o wypełnieniu się proroctw oraz postawa wspomnianego dziś Filipa mówią o tym, że cały plan zaciemnienia blasku zmartwychwstania już ulega destrukcji. Ci, którzy się rozproszyli, głosili w drodze słowo. A czynić to musieli skutecznie, skoro - jak zanotował św. Łukasz - wielka radość zapanowała wśród słuchających owego słowa. Mimo prześladowań, konieczności porzucenia domostw, grozy sytuacji - mieli w sobie radość...

   To właśnie takich, radosnych głosicieli również i dziś potrzebuje Pan Jezus. W tym świadectwie musi być pasja, ogień i przekonanie, że mamy udział w tym świetle, które nie zagaśnie nigdy.