Czy czas dobrobytu to dobry czas? Wydaje się, że tylko jedna może być odpowiedź, ale okazuje się, że w czasach proroka Amosa taki właśnie panował i... nie było dobrze. Był to bowiem czas cwaniaków, spryciarzy, ludzi bezwzględnych - głównie związanych z dworem królewskim. Ci, myśląc jedynie o pomnożeniu swych zysków, zupełnie nie liczyli się z ludźmi biednymi, którzy po prostu nie byli w stanie dotrzymać im kroku. Ekonomicznie zapadali się coraz bardziej do tego stopnia, że musieli się zapożyczać, by przeżyć. Pożyczki jednak trzeba było zwrócić. Gdy nie starczało, odbierano im domy, pola, a niekiedy samych zabierano w niewolę i sprzedawano jako niewolników.

   Właśnie dlatego posłał Bóg Amosa, by piętnował taki styl życia. Ten zaś w słowach nie przebierał - nie miał litości dla bezdusznych i przepowiadał im najgorsze. Jednak dzisiejszy fragment dziewiątego rozdziału jego Księgi spuszcza nieco światła na lud już pognębiony, który przecież słusznie będzie musiał być ukarany. Mówi o szałasie Dawida, który Bóg naprawi. To szczególnie musiało razić dumę słuchaczy. Przecież Dawid mieszkał w pałacu cedrowym, a ten śmie porównywać go do poszczerbionego szałasu? To jednak miało obrazować stan ówczesnego królestwa. Miłosierdzie Boże przejawi się również w tym, że ludzie (już po odebraniu kary, gdy znów zwrócą się do Boga) powrócą z niewoli i będą w spokoju nie tylko uprawiać ziemię, ale zdążą zebrać jej plony.

   Tylko po co tak eksperymentować, skoro wiadomo, że kochający Bóg nie pozwoli swym dzieciom oddalić się na tyle daleko, by poparzeni piekłem nie byli już w stanie wrócić do Niego?