Słowo Boga jest ciepłe, troskliwe, pełne miłości ale też mocy. To nim świat został stworzony i Słowem też Bóg go odkupił. Dlatego pragnie napełniać serca ludzkie tymże słowem. Dlatego obchodził wszystkie miasta i wioski, wszędzie nauczając, głosząc, pocieszając i lecząc. Jednak to Boże słowo drażni nieustannie złego ducha i to on w dzisiejszej Ewangelii ukazany jest jako ten, który był w stanie nawet odebrać mowę temu, którego opętał. Tak jakby chciał dać do zrozumienia: lepiej nie mów nic, niżbyś miał dzielić się Jego słowem...

   Pan Jezus na to nie zważa, ale gdzie może, tam przywraca porządek - również i w tym zakresie i dlatego - wyrzucając złego ducha - niemowie przywraca zdolność mówienia. Cóż jednak wychodzić będzie z ust jego? Słowa świadectwa o wielkości i mocy Boga, który mu zdrowie wrócił czy raczej proste życzenia i płaska filozofia życia tylko na chwilę? Aby tak się nie stało, Pan nakazuje prosić Ojca o robotników, którzy właśnie Jego słowami ocieplać będą ten świat i budzić tęsknotę za kontaktem nęcącym ku w pełni szczęśliwej wieczności, choć nie bez trosk na odcinku doczesnym.