Tak zwykle ustawione są czytania liturgiczne, aby jedno wynikało z drugiego, bądź było jego wyjaśnieniem. Dziś mamy w zasadzie podobieństwo tematyczne, choć pozornie dotyczące innych spraw. Św. Paweł w pierwszym czytaniu zwraca uwagę Galatom, że łaska Pana Jezusa jest czymś ponad wszystkim innym. Próba wygładzania jej poprzez dodatkowe - stare zresztą - zwyczaje nie wnosi dodatkowej wartości w relacje z Panem Bogiem, a jeszcze wprowadza nowe obciążenia, zwalniając bieg ku Niemu. Cóż bowiem znaczy zewnętrzny znak obrzezania w stosunku do mocy chrztu świętego i wszystkich darów jakie idą w ślad za nim?

   Podobnie i w dzisiejszej Ewangelii: Pan Jezus piętnuje to, co ma być zewnętrznym przejawem miłości do Boga, jeśli cały wysiłek człowieka sprowadza się do kultywowania przejętych od przodków zwyczajów. Owszem, gdyby były one sprzęgnięte z wysiłkiem woli i stanowiły nakaz serca całkowicie oddanego Panu Bogu, miało by to ogromne znaczenie. Pan Jezus piętnuje tych, którzy zatrzymują się na warstwie zjawiskowej, nie dbając o wnętrze. A przecież to właśnie ono jest ozdobą Bożego stworzenia i ono stanie się przedmiotem sądu nad nami. Ciało i wszystkie jego zewnętrzne przejawy nie będą brały udziału w ostatecznym rozliczeniu. Liczyć się będzie jedynie stan duszy.