Kontynuujemy dziś wczorajszą myśl o oczekiwaniu na powrót Pana. Dziś jednak wyjaśnia Pan Jezus ważną kwestię: rozróżnia tych, którzy znają wolę swego Pana od tych, którzy nie mają świadomości Jego istnienia bądź nie wiedzą, co winni dla Niego czynić.

   Sobór Watykański II bardzo wyraźnie przypomniał nam to w swoim nauczaniu, że bramy nieba najszerzej otwarte są dla nieświadomych (ignorantibus). Co prawda, dla uporządkowania życia w społeczeństwie, sformułowano jurydyczny przekaz, że nieznajomość prawa nie zwalnia od odpowiedzialności. Krótko mówiąc: trzeba się interesować. Inna rzecz, że przepisy prawa tak zostały dziś pogmatwane, że i sami prawnicy stają się specjalistami w poszczególnych jego dziedzinach, nie będąc w stanie ogarnąć całości. A z każdym dniem przybywa nowych ciężarków... Któż to może udźwignąć.

   Nie mówimy tu jednak o prawie cywilnym, a nawet nie o kanonicznym. Chodzi raczej o Boże prawo, wypisane w naszych sercach. Pan Bóg ma do nich bezpośredni wgląd. Tłumaczenie więc, jakobyśmy czegoś nie wiedzieli czy nie rozumieli, może być prawdziwe, ale wtedy Pan Bóg o tym też będzie wiedział. Jeśli jednak zwodzimy samych siebie i podejmujemy próbę oszukania samego Boga, to nic dziwnego, że dla takich osób przewidziana jest wielka chłosta. Ignorantes natomiast, czyli nieznający woli Stwórcy, absolutnie prawdziwie mogą bronić się swoją niewiedzą i traktowani będą jak małe dzieci, którym wiele się wybacza właśnie dlatego, że mogą jeszcze nie rozumieć, lub osoby upośledzone, które - jak się to mówi - są w ogóle poza dobrem i złem. Jednak większości z nas dano łaskę poznania i zrozumienia i dlatego w duchu miłości jesteśmy po prostu zobowiązani do okazywania wdzięczności naszemu Panu i dlatego również do takich zachowań, które Jemu nie przysparzałyby wstydu...