Łatwo przychodzi nam dołączyć do grona Apostołów oburzonych zuchwalstwem synów Zebedeusza, domagających się przydzielenia im miejsc najbliższych Mistrzowi w królestwie niebieskim. Prywatnie jednak chętnie skorzystalibyśmy z nadarzającej się okazji, by sobie czy też swoim bliskim coś załatwić. Najgorzej to jednak mieć możliwość... Gdy bowiem okazja taka się nie nadarza, doskonale rozumiemy, że wszystko trzeba przyjąć w posłuszeństwie woli Bożej, ale jeśli mamy możliwość wyboru, to już zupełnie inna sprawa.

   Łatwiej też przychodzi nam kochać Boga, gdy On nieustannie spełnia nasze prośby, wspiera w realizacji naszych planów i oczekiwań. Nawet Synowi Bożemu tak się nie wiodło - pierwsze czytanie mówi o tym, że spodobało się Bogu zmiażdżyć Go cierpieniem, autor zaś Listu do Hebrajczyków, odwołując się do tegoż samego Arcykapłana wielkiego wskazuje na ogrom doświadczeń, które zniósł między innymi po to, abyśmy w Nim odnajdywali drogę pokory i posłuszeństwa względem woli Ojca.

   Jakże wielu osiągnęło świętość właśnie dlatego, że nie szukali oni swojej woli, nie wystawiali piersi po medale, ale pokornie podejmowali to, co było zamiarem Najwyższego. Skoro godzili się na nią, łatwiej im było przyjmować wszelkie doświadczenia rozumiejąc, że jest to udział w krzyżu Chrystusa