Wiele miejscowości ma się kim poszczycić. Znane osobistości zapraszane są na wieczory autorskie, spotkania w licznym gronie, organizuje się na ich cześć koncerty, przydziela się im odznaczenia i honorowe obywatelstwa. To dość naturalne - wielu pragnie ogrzewać się ciepłem promieni właśnie co rozbłysłych gwiazd... Tak było również w Nazarecie. Pojawił się On - Ten, którego wielu znało z czasów dzieciństwa czy młodości. Niektórzy w warsztacie stolarskim Jego ojca zamawiali niezbędne przedmioty. Choćby przez to mogli się czuć jakoś z Nim związani. Byli dumni z tego, czego dowiedzieli się na Jego temat: zaskakiwał nie tylko erudycją, ale i niezwykłą mocą dokonywania cudów. Wyobrażamy sobie ilu pobożnych, zapatrzonych w Niego mieszkańców Nazaretu chciało się dostać do wnętrza synagogi, do której właśnie przybył.

   Relacja św. Łukasza potwierdza podziw, a nawet uwielbienie dla Tego, który był ostatecznie jednym z nich. Sami podali Mu Księgę Izajasza. Usłyszeli słowa, które doskonale znali, ale przecież ciekawi byli Jego interpretacji. Nie zachwiali się w podziwie dla swego Ziomka nawet wówczas, gdy wyznał: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli. Co więc się stało, że tak niespodziewanie, a zarazem katastrofalnie zakończono to spotkanie? Wystarczyło wspomnienie o Eliaszu, który od głodu ocalił wdowę w Sarepcie Sydońskiej i o Elizeuszu, który od trądu uwolnił Syryjczyka Naamana, aby zrozumieli: brak wam wiary i dlatego cudów nie będzie...

   Brak wiary? Przykładnym Żydom? Tego było za wiele. Za kogo On się ma? Przecież Go znamy - bawiliśmy się na podwórkach, na pielgrzymki chodziliśmy razem, wciąż mamy tych samych znajomych. Tamci potrafią zachować pokorę, a Ty? To miało wystarczyć, aby pozbawić Go życia...

   Tak krótka jest droga od uwielbienia do nienawiści - wystarczy by spojrzenie stało się krótkie i ciasne, a gdy widać tylko to, co moje, niknie z oczu to, czego nadawcą jest On.