Biblijne świadectwa jednoznacznie potwierdzają, że zainteresowanie osobą Jezusa z Nazaretu było ogromne: tłumy gromadzące się na spotkaniach z Nim, wiele dni przeciągające się nauczania, poszukiwanie Go przez ludzi wszystkich praktycznie warstw społecznych mówią wiele. Do tego jeszcze cuda, które były niewątpliwym magnesem przyciągającym tak wielu. Ciekawe jest to, że zainteresowanie Jego osobą nie ustało wraz z Jego śmiercią. Można powiedzieć, że jako Zmartwychwstały poruszył więcej serc i umysłów niż przed śmiercią na Krzyżu. A widziały Go nie tylko niewiasty przy pustym grobie, nie tylko uczniowie w drodze do Emaus, nie tylko apostołowie w wieczerniku, ale więcej niż pięciuset braci jednocześnie no i sam Paweł, który owemu wyjątkowemu spotkaniu pod Damaszkiem, właśnie ze Zmartwychwstałym, zawdzięczał przeorientowanie swego życia. Nie mógł więc pozostać obojętnym na zarzut, że wszystko w życiu Chrystusa było dobre, ale mówienie o Jego zmartwychwstaniu, to już przesada. Właśnie odwrotnie! To przecież Jego powstanie z martwych nadaje sens naszemu życiu!

   Dlaczego więc niektórzy próbowali i nadal próbują kwestionować ten fundamentalny fakt? To jasne, bo jeśli przyjąć Chrystusa w całej pełni wraz z Jego Zmartwychwstaniem, to trzeba by wszystko traktować śmiertelnie poważnie: zobowiązanie do miłości Boga, idącej w ślad za nią miłości bliźniego, która domaga się poszanowania jego godności i życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Wymagałoby to również trwania w postawie pokory i służby, podporządkowania wszystkiego jednemu, najważniejszemu celowi - zbawieniu. Nie wszyscy jednak tego pragną i dlatego łatwiej skreślić fundament i wówczas nie przejmować się wyższymi partiami budowli. Do czasu...