Nie dziwi to, że Pan Jezus nakazuje nam kochać nieprzyjaciół, modlić się za tych, którzy przeklinają i prześladują - nie odpowiadać złem na zło. To przecież oczywiste: abyśmy się wzajemnie nie pozabijali. A Panu Bogu chodzi o to, by każde z jego stworzeń dotarło do nieba. Wszystkich chce uszczęśliwić radością wieczną. Właśnie dlatego mamy być siewcami dobra, ale też... nie gorszyć.

   W tym temacie sięgamy do św. Pawła z dzisiejszego pierwszego czytania. Pewnie niełatwo zrozumieć o co chodzi w jego przekazie. Spróbujmy więc wyobrazić sobie sytuację, w której się znajdował Apostoł Narodów. Pisze on do chrześcijan zamieszkałych w Koryncie. Ludzie ci, którzy oddali życie Panu Jezusowi wciąż żyli pośród swoich rodaków - pogan, którzy (podobnie zresztą jak Kain i Abel) wciąż składali ofiary ze zwierząt czy ziemiopłodów tyle, że fałszywym bożkom. Zdarzało się, że w świątyniach pogańskich tyle przynoszono zwierząt na ofiarę, że kapłani, którym należała się część z ofiarowanego mięsa, nie byli w stanie wraz ze swymi rodzinami spożyć tych pokarmów. Powstawały więc przyświątynne sklepiki czy kramy, gdzie tanio można było kupić mięso, o którym było wiadomo, że było wcześniej ofiarowane bożkom. Dla chrześcijańskich neofitów było to zgorszeniem: przecież spożywanie tego mięsa było niemal równoznaczne z czczeniem bożków, dla których przyniesiono te ofiary. I tu wchodzi Paweł, który słusznie zauważa, że przecież nie ma na świecie żadnych bogów prócz Boga Jedynego. Stąd ofiarowanie im czegokolwiek właściwie nic nie znaczy. Jest jednak pewne ale - jeśli bowiem są ludzie, którzy tego nie rozumieją, ulegają zgorszeniu i łamie się ich słabe sumienia. To właśnie w trosce o nich, powiada Paweł, choć wiemy, że spożycie takiego mięsa nie sprowadza grzechu, to jednak ze względu na słabość natury duchowej niektórych, nie będę takiego mięsa spożywał.

   Aby nie dać zgorszenia... Wszyscy przecież mają trafić do nieba.