Chodząc po cmentarzach łatwo rozpoznać groby świadków Jehowy - zamiast krzyża stawiają pal. Jest to odniesienie do dzisiejszego czytania z Księgi Liczb o wężu miedzianym, który umieszczony został na wysokim palu. Owszem, jest to zapowiedź męki Pana Jezusa, która dokona się na krzyżu, ale tylko symboliczna zapowiedź. Zbawiciel sam wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć na krzyżu, mówił o braniu swego krzyża na każdy dzień i ostatecznie wyciągnął ręce na krzyżu. Uparte mówienie o palu, jako narzędziu śmierci Chrystusa jest raczej rodzajem przekory badaczy...

   Niemniej jednak dostrzegamy inną trudność: Żydom nie wolno było sporządzać żadnej podobizny czegokolwiek, co jest wysoko w górze czy nisko na ziemi, a jednak sam Bóg nakazał Mojżeszowi umieszczenie miedzianego węża na wysokim palu. Dlaczego ten wąż miałby ocalać? Jest on przecież nie tylko symbolem zagrożenia, ale - jak się okazało na pustyni - realnego pozbawiania życia wielu ludzi. Okazuje się, że to proste nawiązanie do historii z ogrodu Eden: tam z drzewa odezwał się kusiciel do Ewy i zatruł jej duszę swoim jadem, co zaskutkowało wielkim odstępstwem. Tutaj Bóg okazuje swoją moc - jakby prześmiewczo - nakazując wywindować miedzianego węża wysoko ponad tłumy i pokazać, że drzewo, na którym śmierć wzięła początek może dać nowe życie. Do tego odnosi się wprost sam Pan Jezus mówiąc, że jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, aby wywyższono Syna Człowieczego. I dodaje: aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Nie chodzi więc tu o jakiś zabobon samego spojrzenia w kierunku drzewa (tym razem) życia. Trzeba mocno wierzyć. Chodzi o to, by stające przed nami zagrożenia, niepokoje i lęki - jak symbolicznego węża - przybić wysoko na krzyżu i... oddać Zbawicielowi. On poradził sobie ze wszystkimi grzechami świata, właśnie na krzyżu, dlatego poradzi sobie z każdym naszym utrapieniem. Trzeba jednak głęboko wierzyć w moc Jego działania i oswajać się z tym, że to właśnie w krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie, w krzyżu miłości nauka.