Jednym z przepisów, wynikających wprost z Dekalogu, a konkretnie z trzeciego przykazania, był zakaz wykonywania pracy w szabat. Nie dało się jednak pominąć przyrządzania posiłków, dokonywania obrządku trzody itd. Dlatego powstawały interpretacje idące tak daleko jak na przykład zakaz rąbania drewna (co zresztą powinno być oczywiste z samego brzmienia wspomnianego przykazania). Rodziły się jednak wątpliwości, czy złamanie gałęzi również podpada pod ten zakaz. Okazało się, że tak. To jednak generowało kolejne zakazy: nie wolno chodzić w szabat po drzewach, bo... można złamać gałązkę, a tym samym wykonać zakazaną pracę; nie wolno spacerować po lesie, bo a nuż pod liśćmi kryje się gałązka, która ulegnie złamaniu... Według podobnej logiki łuskanie kłosów również należało do prac zakazanych, choć tej czynności z pewnością nie określilibyśmy mianem pracy.

   Pan Jezus, podsuwając przykład wielkiego Dawida, który w ewidentny sposób przekroczył prawny zakaz spożywania chlebów pokładnych, usiłuje dać do zrozumienia, że pomocą w interpretacji Bożego Prawa winny być miłość i logika. Sucha litera tłamsi ducha, zaś podlana miłością i poddana logicznemu osądowi, jest w stanie dać właściwą ocenę zachowania, które z założenia nie wykracza przeciwko Bogu, a czasem wręcz jest Jego chwaleniem.