Dobrze, jeśli ludzie potrafią uczyć się na błędach.  Nazywamy to doświadczeniem życiowym. Następnie, ubrane w dobrze dobrane słowa i tworzą przysłowia, będące dowodem mądrości pokoleń. Dobrym przykładem jest tu drugie zdanie z dzisiejszego czytania: Każdego droga jest prawa w jego oczach, lecz Pan osądza serca. Tak najczęściej bywa: nie mamy sobie nic do zarzucenia - przecież postępujemy słusznie. Nawet mamy na to dowody, argumenty. Tyle, że to nasza ocena. Ta jednak może być niewiele warta. To subiektywny osąd. Ktoś podesłał mi kiedyś mema, na którym pod zdjęciem Hitlera widniał napis: A chciałem dobrze. To z pewnością drastyczny obraz, właściwie karykatura, ale przecież oddaje sens wspomnianego zdania z Księgi Przysłów. Złodziej kradnie, bo wydaje mu się, że tak można - niweluje przecież nierówność społeczną. Kto inny na własną rękę wymierza sprawiedliwość, bo najlepiej wie, kto jest winny. Jeszcze inny podpala polityczne stosy w przekonaniu, że ratuje ojczyznę, albo i świat. To prawa droga lecz we własnych oczach. A co na to Pan Bóg? Jedyni On ma prawo osądzania serc. Zanim jednak dojdzie do sądu, lepiej Go samego zapytać - na modlitwie, w Jego słowie, w ciszy adoracji. Ważne będzie, co On uzna za prawe. Dopiero wtedy można działać.