Jakub, po wielu latach służby u Labana, wraca wreszcie do domu z liczną już rodziną, służbą i uczciwie wypracowanym dobytkiem. Przekaz o jego powrocie autor biblijny umiejętnie wplótł w istniejące podania czy legendy o potoku Jabbok, którego strzec miał anioł, broniący przeprawy zwłaszcza nocą. Potrafił on dotkliwie pobić i poranić śmiałków, pragnących jemu się sprzeciwić. Stąd wzmianka o zwichniętym stawie biodrowym Jakuba, ale też o błogosławieństwie, które ten sobie wyjednał.

   A jak możemy odczytywać ową zwycięską walkę z Bogiem? Przecież niemożliwym jest by kruche, ludzkie stworzenie pokonało w walce swego Stwórcę. O co więc chodzi?

   Nieznane pustkowie a do tego noc - to okoliczności, w których człowiek w naturalny sposób oblany zostaje lękiem. Zarazem też zyskuje sposobność do wielu przemyśleń. Jest to rodzaj walki z sobą, ze swoimi słabościami, z których można wyjść zwycięsko a nawet zyskać błogosławieństwo Boże. Refleksja jednak musi być uczciwa, pragnienie gorące i zmaganie szczere.