Drugie wynika z pierwszego i trwa do spełnienia, czyli zjednoczenia w bliskości.

   Św. Maria Magdalena czczona jest przez wieki chyba właśnie z powodu umiejętności przekucia owej tęsknoty w bliską relację miłości. Pan Jezus uwolnił ją od siedmiu złych duchów i od tej pory całym sercem była Mu oddana. Usługiwała Panu i Jego uczniom - raz nawrócona nigdy od Niego nie odstąpiła: mimo zagrożenia życia szła za Nim aż pod krzyż, była przy składaniu Ciała do grobu, z tęsknotą biegła wczesnym rankiem do grobu, by oddać tę ostatnią (jak jej się wydawało) posługę. Tymczasem otrzymała coś więcej, bo bardzo ukochała. Tęsknota została zaspokojona i to w jakim stylu! To jej dane było stać się pierwszą głosicielką Jego Zmartwychwstania.

   Taką radością każdy z nas może zostać napełniony - pod warunkiem, że nie ostudzimy płomienia tęsknoty zapalonego miłością. I tak to On ją rozpala w każdym z nas i dostarcza paliwa. Naszą rolą jest tylko pilnowanie tego ognia, który nie będzie mógł zagasnąć, jeśli my sami go nie porzucimy.