Mój nauczyciel fizyki często mawiał, że w świecie materii wszystko jest względne, bo zależy od układu odniesienia. Przed Kopernikiem uważano, że wszystko kręci się wokół ziemi, co strasznie komplikowało wszelkie obliczenia. Wystarczyło zwolnić ziemię z obowiązku bycia układem odniesienia i wszystko stało się proste...

   Gdyby z psiego ogona uczynić układ odniesienia, okazałoby się, że to on macha psem, a nawet więcej: również i ziemia, na której tamten stoi.

   Dla ludzi Starego Przymierza jedynym punktem odniesienia był Pan Bóg, którego obudowano tyloma przepisami (jak ów układ geocentryczny), że zupełnie zaciemniły one Jego obraz. Nie dały możliwości wychylenia się spoza tej zasłony naszemu Panu - Jezusowi Chrystusowi. Żyjący tymi przepisami św. Paweł musiał najpierw umrzeć dla takiego Prawa, by żyć w Chrystusie. Kiedy jednak to się stało, już w zasadzie nic nie istniało dla niego poza tym Panem. Wystarczyło zmienić układ odniesienia, by świat stał się prostszy, bardziej zrozumiały i w pełni sensowny. Odtąd przestał żyć jako samotna gałązka krzewu, ale jako krzew, którego jest zaledwie małą cząstką. Dlatego mógł powiedzieć, że to nie on żyje, ale żyje w nim Chrystus.