I to ponad wszystko - jak dodaje św. Paweł. Nie ma w tym cienia przesady. Ostatecznie jest Królem Wszechświata. Jednak zanim do tego doszło... (Ciekawe jak to brzmi w odniesieniu do Boga?) uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci. I to śmierci krzyżowej. Tak dalece idące posłuszeństwo było konieczne ze względu na plan naprawienia relacji człowieka z Bogiem, która uległa destrukcji właśnie poprzez nieposłuszeństwo. Wszystko rozpoczęło się, oczywiście, od upadku pierwszych rodziców, ale i w kolejnych pokoleniach nie zanosi się na poprawę. Dlatego musiał przyjść Ktoś tak wielki jak sam Boży Syn i pokazać, że posłuszeństwo Stwórcy wszechświata absolutnie nie jest ujmą, ale wręcz zaszczytem. Niezależnie od tego, jaką On poprowadzi drogą - będzie to droga ku zjednoczeniu z Nim. Dlatego - jak pisze Izajasz - otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Dlatego podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę... Chwila chwały Niedzieli Palmowej tylko potwierdza, że czas próby jest blisko...