Tak dobrze było apostołom z ich Mistrzem: tłumy ludzi, cudowne nauczanie, poprzetykane barwnymi przypowieściami, a do tego niewytłumaczalne cuda... Dlaczego miałoby to nie trwać zawsze? Zawsze to może nie, ale wieczności już tak. Właśnie w tym tkwi tajemnica pożytku Chrystusowego odejścia.

   Świat jest dynamiczny, wszystko się zmienia: narzędzia pracy, komunikacji czy środki transportu. Czy chcielibyśmy stagnacji w tych obszarach? Z całą pewnością nie. Zmiany są normą natury, której częścią przecież jesteśmy. Pięknie ukwiecone drzewa owocowe za chwilę w miejscu kwiatów będą miały zalążki owoców, a potem i dorodne owoce. Po to jest owa strata ukwiecenia, by cieszyć się można było owocami.

   Pożyteczne jest pożegnanie z dzieciństwem (choć tęskni się za nim długo). Pożyteczne jest opuszczenie rodzinnego domu, bo to otwiera możliwości, rozwoju, założenie nowej rodziny. Niejedna strata jest pożyteczna. Paweł i Sylas zostali pozbawieni wolności, upokorzeni i pokaleczeni. Czyż to nie strata? Ale owocem tej straty było ochrzczenie strażnika więziennego i jego rodziny.