Mowa św. Pawła na Areopagu wskazuje na to, czego w zasadzie dowodzić nie trzeba: człowiek ma w sobie jakieś głęboko ukryte pragnienie spotkania z Wielkością. Jeśli nie jest w stanie poznać Jej dzięki wyjściu naprzeciw owej Potędze, to sam tworzy sobie obrazy - jak dziecko - tego, ku czemu tęskni.

   Tak właśnie zachowywali się Ateńczycy: mieli liczne ołtarze, poświęcone wielu bogom, a przecież żaden z nich nie jest tym prawdziwym. Potrzeba było Pawła z jego erudycją i płomieniem słowa, by spróbowali się zachwycić tą nową nauką. Niestety - przerosła ich. Nie potrafili wyobrazić sobie zmartwychwstania... W końcu to nie ich wina. Któż bowiem mógłby dojść do tego siłą swego rozumowania? Ono może doprowadzić do poznania Kogoś, kogo należałoby nazwać Bogiem, ale potrafi też sprowadzić na manowce... Tylko poddanie się Duchowi Świętemu daje gwarancję bezpiecznego dotarcia do właściwego celu.