W nauczaniu Pana Jezusa pięknym jest między innymi i to, że potrafił On w prosty sposób, posługując się przypowieściami, mówić o wielkich rzeczach, odwołując się do wyobraźni. Tym razem to historia winnicy, którą z wielkim nakładem środków zbudował właściciel i jako gotowe narzędzie do zarabiania pieniędzy oddał w dzierżawę rolnikom. To był raczej akt dobrej woli. Pozostawiał on bowiem sporą swobodę działania dzierżawiącym, ale zobowiązywał do płacenia dzierżawy temu, kto tak wiele zainwestował. Zapach pieniędzy potrafi jednak odurzyć niejednego. Tej pokusi ulegli również wspomniani rolnicy. Postanowili powiększyć wypracowany zysk, nie dzieląc się z właścicielem winnicy. Uważali ją już za swoją i dlatego kierowali się prawami dla nich akceptowalnymi.

   To jednak myślenie subiektywne. Zawsze odnosić się należy do prawa nadrzędnego - w tym wypadku Bożego, bo w przedstawionym obrazie widzieć należy samego Boga, zatroskanego o byt swoich dzieci, gotowego nawet poświęcić własnego Syna, by tylko zachować nadzieję zgromadzenia przy sobie swoich dzieci i to na wieczność.