Co raz mniej pośród nas tych, którzy przeżyli drugą wojnę światową i na własnej skórze przekonali się, że wszelkiego rodzaju ubezpieczenia, zabezpieczenia, lokaty, domy, pałace, znaczenie, a wreszcie i życie są jedynie ułudą. W rzeczywistości zwanej czasem brodzimy jak we mgle. Niekiedy tylko wiatr rozwiewa rosę, a słońce na parę chwil rozświetla piękno oddali. Wszystko jest utracalne: dobytek, relacje, zdrowie... Pozostanie jedynie to, co było darem dla stąpających wraz z nami w niepewną przyszłość. Tylko to będzie się liczyło. Mówi o tym Pan Jezus. I nie zawsze jest tak, jak w wypadku Szunemitki, gościnnie podejmującej proroka Elizeusza, że nagroda (i to sowita!) dociera do darczyńcy natychmiast. Lepsza jest ta w wieczności.