Nie był to dobry czas dla proroków Jahwe. Królowa Jezabel, żona króla Achaba, wprowadzała nowe porządki w państwie, które dotyczyć miały również wyrugowania wiary w jedynego Boga, a zastąpienia dotychczasowego kultu wierzeniami w bożki pogańskie. Z kasy królestwa utrzymywała całe zastępy fałszywych proroków, którzy jednak mieli wpływ na lud boży. Przy tym eliminowała proroków Pana.

   Prorok Eliasz, za natchnieniem Bożym, zwołał swoisty wiec religijny na górze Karmel. On sam przeciwko czterystu pięćdziesięciu prorokom Baala. Do tego mnóstwo ludu. I o to właśnie chodziło prorokowi. Eksperyment religijny, którego dokonał, był bardzo ryzykowny, ale osiągnął swój skutek: ludzie przejrzeli na oczy i wrócili do słusznego wyznania.

   Winniśmy jednak postawić się w roli Eliasza: cóż za ogromne ryzyko? A gdyby ogień nie spadł? A gdyby ofiara proroków jakimś cudem zapłonęła? Chyba nikt z nas nie chciałby być realizatorem takiego eksperymentu. Dlaczego? Bo tu potrzebna jest naprawdę silna wiara. Co innego wierzyć i ufać, że pod zewnętrznymi znakami sakramentów kryje się ogrom łaski Bożej, a co innego powiedzieć (jak w wypadku Mojżesza), aby wody Nilu zamieniły się w krew, aby dzień ogarnęły ciemności, by szarańcza spadła na Egipt, by wody Morza Czerwonego się rozstąpiły, albo - jak w wypadku Eliasza - by ogień spadł z nieba. I to dokładnie w tym momencie! Z taką mocą! Tak spektakularnie!

   To byli wielcy prorocy, ale i do nas powiedział przecież Pan: Jeśli wiara wasza byłaby jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie... tej górze. Czy mam choćby taką wiarę?