Cudownie ocalony z pogromu Atalii Joasz, długi czas - z powodu swej małoletności - pozostawał pod wpływem kapłana Jojady. Gdy jednak i on odszedł z tego świata, sam cudownie ocalony król poczuł woń wolności i zaczął czynić to, co niegdyś Achab na północy i powoli oddalał się od Najwyższego, pociągając swym upadkiem cały lud. Napominający go prorok Zachariasz, syn Jojady, podzielił los wielu proroków Pana, pragnących ratować naród wybrany przed popadnięciem w niewierność. Ta, jak się zdawało Joaszowi, wolność od Boga, zaprowadziła cały naród w niewolę asyryjską, co było kolejnym dowodem na to, że Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba jest Panem bezkompromisowym, a jego warunki nie są połowiczne. On domaga się całego serca, całej duszy i wszystkich sił. Odejście od tej zasady prowadzi natychmiast do największych nieszczęść, bo uwolnienie się od Boga jednocześnie samego Boga zwalnia z odpowiedzialności za bezpieczeństwo i dobro swych poddanych.