Te słowa Pana Jezusa można odnieść również do historii zawartej w pierwszym dzisiejszym czytaniu. Zamordowanie Atalii nie było jedynie sposobem na przejęcie władzy w królestwie judzkim. Wszystko zaczęło się o jedno pokolenie szybciej, w królestwie północnym, kiedy to Achab wziął za żonę księżniczkę fenicką Jezabel. Dlaczego? No właśnie. Już Mojżesz przestrzegał, by nie wiązać małżeństw mieszanych kulturowo, aby nie zostały odciągnięte serca ludzi Bogu oddanych od wiary w Niego. Władcy jednak wiedzieli lepiej, bo i argumenty w ich przekonaniu były cięższe. Najprawdopodobniej w celu zabezpieczenia granic państwa przed ewentualnymi atakami z północy i zachodu, król Achab zawiązał przymierze przypieczętowane małżeństwem ze wspomnianą księżniczką, czcicielką Baala i Aszery. Król pozwalał jej na wiele, zbyt wiele. To głównie dzięki niej lud Boży zwrócił się ku pogańskim bożkom, a w szczególności Baalowi, któremu składano ofiary z ludzi. To Bogu podobać się nie mogło. Wysyłał więc proroków w celu napomnienia buntowników. Wśród nich był też prorok Eliasz, który wnet stał się jedynym prorokiem Boga Jahwe - pozostałych Jezabel kazała po prostu wymordować. Te historie słyszeliśmy w minionych dniach.

   Atalia była córką Jezbel i rządziła w królestwie południowym, w Judzie. Po matce odziedziczyła zdolność sprawowania rządów krwawymi metodami. W końcu i ona straciła życie w podobny sposób. Ale po co to wszystko? Dlaczego tak wielu ludzi Bogu ducha winnych stracić musiało życie? Można było uniknąć tego wszystkiego, gdyby nie pierwszy ruch: w imię bronienia granic zewnętrznych Achab zdecydował się na małżeństwo z pogańską księżniczką, co okazało się wprowadzeniem konia trojańskiego do wnętrza królestwa. Ta sytuacja była o wiele gorsza.