W zasadzie nie powinno nas dziwić, że Pan Bóg tych, których wybiera do szczególnych zadań, poddaje próbom. Tak przecież było z niedawno wspominanymi archaniołami, tak było z patriarchami, z prorokami Starego Przymierza; Apostołowie też zostali poddani próbom (Judasz jej nie zdał), no i całe zastępy świętych i błogosławionych. Dzisiaj patrzymy na nich z podziwem i niedowierzaniem, ale przecież chcielibyśmy mieć udział w chwale, której oni są konsumentami.

   Patronka dnia dzisiejszego, św. Teresa od Dzieciątka Jezus wiele miała prób w swoim krótkim życiu, ale wszystkie zdała pomyślnie. Dziś nazywamy ją Doktorem Kościoła, bo jej odkrycie niewątpliwie jest genialne w swej prostocie. W zasadzie należałoby mówić o odkryciach, bo wiele ich było. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na godzenie się z każdym przejawem woli Bożej. Nie wykluczone, że za punkt podparcia takiej ufności i pokory służył jej, wspominany dzisiaj, Hiob. W ekstremalnym poniżeniu i upokorzeniu nie traci on wiary w ostateczne zmartwychwstanie i odpłatę dóbr. Podobnie i św. Teresa - nigdy nie wątpiła w słuszność Bożego działania (i dopustów Bożych), odwołując się do postawy kochającego dziecka, które wierzy, że ojciec (lub matka) zawsze wie, co robi. W jej wypadku możemy mówić o zgodzie uprzedniej, pozwalającej Bogu czynić co Mu się tylko będzie podobało, bo wątpliwości zostały usunięte zanim zdołały powstać. To kolejne z odkryć św. Teresy. Jednak najdonioślejszym z nich było uświadomienie sobie, że w centrum Kościoła potrzebna jest aktywna miłość - niezależnie od Bożego powołania w różnych dziedzinach, istotą Bożej rodziny jest miłość i taką właśnie chciała być ona: stać się Bożą miłością w centrum Kościoła.